Portfolio

Ik snap het nut er niet van. Eerst was het nog wel leuk, gewoon wat loze onzin op papier schrijven en ‘klaar’. Nu heb ik echter géén idee wat ik op moet schrijven.

Beschrijf aan de hand van een concrete situatie hoe jij je ontwikkelt in je rol als arts. Ga in op jouw persoonlijke eigenschappen die aansluiten bij jouw beeld van een goede arts

Eh… ja. Heeeeeelp? Ik heb nog helemaal niets meegemaakt waarin je kunt zien hoe ik me ontwikkel als arts. Dus waarschijnlijk verzin ik gewoon iets onzinnigs en analyseer ik dat – maar kom op, wat is het NUT ervan? Dit is geen schrijversopleiding of iets dergelijks…

Stage & voorbereidingen

Ja, natuurlijk hebben wij ook een stage – onze universiteit zou eens onderdoen voor de andere universiteiten – en dus mag ik binnenkort 4 weekjes 36 uur in de week stage lopen. Leuk.

Ik kijk er op zich wel naar uit – eindelijk patiëntencontact! Eindelijk kijken of ik het echt wel leuk vindt – anderzijds kijk ik er ook tegenop: wat als blijkt dat ik het afschuwelijk vind? Dan zal ik toch echt moeten wisselen van studie denk ik… (terwijl ik me al heb heringeschreven, eigenlijk niet zo slim, maar goed ).

AU!

Mijn prikkentotaal staat nu op 5. 3x een intramusculaire prik tegen de hepatitis B en nu twee keer een bloedprik (één keer leeronderzoek en één keer voor de titer (bepaling of je wel genoeg antistoffen tegen hepatitis hebt aangemaakt).

Het lijkt wel alsof die prikken steeds meer pijn doen naarmate je je beter kunt herinneren hoe het ook al weer voelde. De eerste hepatitis B vaccinatie was geheel pijnloos – de derde deed behoorlijk pijn. De eerste bloedprik was ook weinig bijzonders, maar die tweede, die stak!

Wellicht moet men hier maar eens een onderzoekje naar doen? ‘t Is vast één of ander psychologisch copingmechanisme.

Wat wij zoal doen tijdens ‘practica’

Voorbereiding:
Dit artikel lezen en samenvatten.

Practicum:
Het schema uit dit artikel ‘vertalen’ naar het Nederlands en invullen.
Praten over de arts-patiëntrelatie: tot welk model ben jij het meest geneigd?
Twee casus bekijken en bepalen wat je zou doen en onder welk model het valt. Lijkt dit op het model waartoe jij het meest geneigd bent?
Samenvatting ‘wat we hebben geleerd’

Duur: 2 uur

AKA: TWEE UUR VERVELING!!!! Kom op zeg, dit kun je zelf ook wel bedenken. Laat ons desnoods deze opdracht thuis maken en via blackboard inleveren, niet op zo’n oersaaaie manier… Iedereen vindt het saai maar iedereen doet maar alsof het superleuk is – zometeen krijg je nog een onvoldoende aftekening en dat willen we ook niet. Maar wát moeten we hier nu van leren? Laat ons studeren voor het tentamen of laat ons praktische vaardigheden trainen: hier heb je niets aan – behalve dan dat je er geduld en doen-alsof-je-iets-interessant-vindt van leert. Echt, serieus, belachelijk! Alsof we twee zijn!

Korte samenvatting van de afgelopen tijd

GRRRRRR is er wééééé’r een hele post weg als ik hem heb getypt. BAH.

In elk geval, nee, ik was de laatste tijd niet bijzonder actief, maar dat valt te wijten aan een druk bijbaantje en weinig echt leuke situaties. Ik kan natuurlijk constant over hetzelfde blijven klagen maar dan wordt het wel héél herhalend, nietwaar?

Dus. Ik heb inmiddels drie blokken sinds de laatste blogpost achter de rug en gelukkig allemaal goed afgesloten. Nu hebben we een blok medische ethiek. Op zich best grappig maar zoals de posts die hierna komen laten zien, ook niet écht het.

Hou je bek dicht tijdens college!

Ik betaal geen >1500 euro om het gekletst van mijn medestudenten te horen, dankuwel.

(ja, ze kletsen écht hard, op vol volume, dwars door de docent heen. En dat 1.5 uur lang. Afschuwelijk!)

Leuke stukjes in studieboeken

The first lymphoma was described by Thomas Hodgkin and this specific type has subsequently been named Hodgkin’s lymphoma. Thus, the main categories of lymphoma are

• Hodgkin’s lymphoma and, with the wit and intellectual rigor for which pathologists are renowned,
• Non-Hodgkin’s lymphoma.

~ Stevens, Lowe; Human Histology p. 144

Zomaar een sarcastische opmerking in een stukje heel serieuze tekst – soms vind je echt juweeltjes in je studieboeken.

Jullie ook?

COO?

Als er iets is wat ik niet snap, is het de term ‘COO’, ‘computerondersteund onderwijs’. Een powerpoint bij histologie of anatomie is ‘COO’, maar je hebt ook van die loze programma’tjes waarbij je met schuifjes schuift en getalletjes kloot – én natuurlijk de zelfgebrouwen ‘zó-leert-men-béter’ websites.

En over die laatste wil ik het hebben. Ik kan namelijk écht niet leren vanaf een computerbeeldscherm. Één, het is op internet dus ik word sneller afgeleid, twee: ik ga toch zeker geen samenvattingen maken vanaf een beeldscherm? In ons fysiologieboek staat alles ook heel duidelijk, waarom geven ze ons niet gewoon dáár wat bladzijden van op?

Maar nee, wij moeten aankloten met stomme computerprogramma’s en toestanden – moet ik zeker zelf de bladzijden uitprinten als ik wil strepen. Wat een grandioze onzin – geef mij maar gewoon een boek.

Anatomische correctheid

Zijn er meer mensen die het idee hadden dat de longen helemaal tot onder aan de ribben doorliepen? Tenminste, dat het tot aan de meest caudale rij ribben liep. Dat idee had ik namelijk dus wel, en dat is er pas uitgekomen door vele anatomiepractica .

Het is nog steeds een hele eyeopener om me te realiseren dat er meer organen in de borstkas zitten behalve het hart en de longen – zo zit een groot stuk lever er, bijna alle nieren, de maag ligt er ook gezellig bij, enz.

Ik geniet dus ook altijd van die anatomiepractica – echt geniaal om te zien hoe mooi alles in elkaar past!

Zijn er meer mensen die een totaal verkeerd beeld van iets bleken te hebben?

Leren communiceren

Genoeg geklaagd over de onexactheid van mijn opleiding (tot zover, in elk geval ) – nu ook eens een post over een onderwerp dat wél in de spotlights staat: communicatie!

De arts-patiënt communicatie is tenslotte van levensbelang voor de patiënt en zijn behandeling. Het begint met het ‘gesprek’ – de anamnese, waarin de patiënt de gelegenheid krijgt om te vertellen wat zijn klacht is, en de arts zich een beeld kan vormen van wat er mis is. Hier komt een heel scala van gesprekstechnieken bij kijken: enerzijds wil je zoveel mogelijk te weten komen over de ‘ziekte’, anderzijds wil je de patiënt ook niet uit het oog verliezen, want als die zich niet gehoord voelt, schiet je nog niets op.

Stel dat iemand heel erg bang is dat hij/zij kanker heeft, en jij geeft hem niet de gelegenheid om dat te vertellen, dan kan het zijn dat die persoon bezorgd blijft (want jij kon er niet specifiek op ingaan). Of stel dat een patiënt eigenlijk een andere, meer gevoelige klacht heeft, en jij geeft die persoon niet het idee dat hij jou kan vertrouwen, dan schiet hij er dus nog niets mee op. En jij ook niet, want die patiënt kan blijven terugkomen.

Er moeten dus allerlei vaardigheden worden geleerd: systematisch uitvragen, leren kijken naar (non)verbale signalen en daar adequaat op reageren, een hulpvraag uitvragen zonder dat het ‘raar’ lijkt, enzovoorts. Dat doen we in de communicatie practica die de afgelopen paar weken één keer per week 2 uur waren.

In deze practica oefenen we op elkaar (de ene persoon speelt arts, de andere persoon speelt patiënt) en soms met simulatiepatiënten. Afgelopen keer was ik de eerste die het ging doen, en het is op zich best spannend, maar goed. Patiënten zijn helemaal niet eng.

Het enige wat ik wel lastig vind, is dat je aan zoveel moet denken. Je moet een hele waslijst vragen stellen, je moet op de patiënt letten qua lichaamstaal, ingaan op wat hij zegt – én je hebt maar tien minuten! Maar goed, daar zijn die practica dus voor, om te oefenen.

Wat zijn jullie ervaringen met communicatiepractica?