Tegenwoordig leven we blijkbaar in een maatschappij waarin je altijd je mobieltje bij je moet hebben en altijd bereikbaar moet zijn, met name voor studiegenoten die niet uit hun opdrachten komen. Nou, mooi niet dus. Ik weiger simpelweg om daarin mee te gaan.
Ten eerste kun je me héél eenvoudig bereiken per e-mail en MSN. Ik reageer meestal direct en je kunt m’n antwoorden zo in je wordbestand of je powerpoint plakken.
Ten tweede wil ik gewoon niet altijd mijn mobiel meeslepen. Waar is dát nou weer voor nodig? Ik heb een huistelefoon, internet aansluiting (en een vriend die ook over deze twee beschikt) – waarom zou ik dat ding meenemen? Het gaat altijd af wanneer het niet handig is én het kost geld.
Natuurlijk kan het handig zijn om elkaar te bereiken, maar deze afhankelijkheid staat me totaal niet aan. Als ik niet online ben, ben ik overduidelijk bezig met mijn privé leven en dus onbereikbaar. Jammer maar helaas.
En toch bellen mensen me op, en sms’en ze notabene of ik hun e-mail wil beantwoorden! Hallooo! Hebben jullie geen leven ofzo? Geen geduld?
Ben ik nu zo principeel of is de wereld gek? Tja.
