Het eerste anatomiepracticum

Natuurlijk wil iedereen weten hoe mijn eerste practicum ging, dus daarom ook een blogpost .

• De lijken ruiken niet naar lijkenlucht, maar wél naar één of andere hele penetrante thijmgeur. Echt vies is het niet, maar het is gewoon een uiterst rare en vreemde lucht.
• De lijken zien er niet eens uit als normale lijken – alles is wat grijs-bruin, dus eigenlijk snap ik niet waarom we zo nodig naar die lijken moeten kijken – ‘t lijkt toch nergens naar!
• Het is wél heel mooi om te zien, hoe alles zo mooi in elkaar past en al die spieren er voor zorgen dat alles goed werkt enz.
• De huid van die ‘preparaten’ blijft ontzettend goed bewaard: één lijk had nog gewoon een behaarde arm, een ander lijk had heel duidelijke rimpels – ‘t was gewoon normale huid, zij het wat verkleurd, zodat ze allemaal op Aziaten leken.
• Het ‘ergste’ vond ik niet de lijken, maar de doorsneden – gewoon een ‘half’ mens over de gehele lengte van de ruggengraat… Of transversale doorsneden van de ruggengraat – allemaal van die stukjes… Brr. Ik zie dingen toch het liefste in hun geheel denk ik.

Hoort dit nu bij pathologie of immunologie? Ik zou ‘t niet weten . Op zich was het wel heel leuk – je krijgt toch maar de gelegenheid om het menselijk lichaam iets nader te bestuderen, maar aan de andere kant vind ik het nog steeds wel wat macaber.