Fluister fluister – artsen in spé & kleuterschoolgedrag.

Dat je dwars door de uitleg van één of andere professor heen praat, kan ik nog enigszins begrijpen: tenslotte zit je daar met honderden studenten in een collegezaal. ‘t Is onbeleefd en kinderachtig – maar ach, dat hoort er (helaas) bij.

Wat bezielt je echter om in een werkgroep met minder dan 15 personen te gaan kletsen? Fluisteren notabene, tijdens de evaluatie van een presentatie? Hoe stom ben je, om aan iedereen duidelijk te maken dat je niet geïntereseerd bent, én om te laten zien dat je de middelbare school nog niet bent ontgroeid?

Natuurlijk hoeven we niet perfect te zijn, maar we kunnen toch op zijn minst wat respect voor onze medestudenten opbrengen? Tja. Laat ik maar niet gaan praten over respect jegens professoren… Colleges zijn niet verplicht, weet je.

Waar is de motivatie?

Tot nu toe heb ik nog weinig echte motivatie opgemerkt bij mensen. Het kan zijn dat het aan mij ligt, maar ik heb tot nu toe meer de ‘jaaah ik ga al die bladzijden écht niet leren hoor’ en ‘het is een wonder dat ik voor de toets geslaagd ben – ik had vooral afgekeken’ gehoord dan de ‘ik vind het leuk en interessant dus daarom heb ik gisteren 3 uur geleerd’. Oké, ik geef toe dat ik raar ben – gaan leren in je eerste weekend, het boek zo leuk vinden dat je niet meer ophoudt – maar het andere uiterste vind ik nog veel raarder.

Waarom ga je überhaupt geneeskunde studeren als je niet even die boeken open wilt slaan, een beetje moeite doen om de stof tot je te nemen? Of waarom laat je dat dan niet merken? Het zou wel eens fijn zijn om het idee te krijgen dat er mensen zijn die harder leren en gemotiveerder zijn dan ik, want als ik de meest gemotiveerde student van allemaal ben, is de wereld gigantisch achteruit gegaan.

Ik Ben Gewoon Onbereikbaar Punt.

Tegenwoordig leven we blijkbaar in een maatschappij waarin je altijd je mobieltje bij je moet hebben en altijd bereikbaar moet zijn, met name voor studiegenoten die niet uit hun opdrachten komen. Nou, mooi niet dus. Ik weiger simpelweg om daarin mee te gaan.

Ten eerste kun je me héél eenvoudig bereiken per e-mail en MSN. Ik reageer meestal direct en je kunt m’n antwoorden zo in je wordbestand of je powerpoint plakken.

Ten tweede wil ik gewoon niet altijd mijn mobiel meeslepen. Waar is dát nou weer voor nodig? Ik heb een huistelefoon, internet aansluiting (en een vriend die ook over deze twee beschikt) – waarom zou ik dat ding meenemen? Het gaat altijd af wanneer het niet handig is én het kost geld.

Natuurlijk kan het handig zijn om elkaar te bereiken, maar deze afhankelijkheid staat me totaal niet aan. Als ik niet online ben, ben ik overduidelijk bezig met mijn privé leven en dus onbereikbaar. Jammer maar helaas.

En toch bellen mensen me op, en sms’en ze notabene of ik hun e-mail wil beantwoorden! Hallooo! Hebben jullie geen leven ofzo? Geen geduld?

Ben ik nu zo principeel of is de wereld gek? Tja.

Zo. Nog een geneeskundeblog.

Tegenwoordig is bloggen helemaal in, iedereen doet het, iedereen maakt over alles wat hem lief (of juist niet) is een blog. Ook ik behoor tot die groep mensen die het nodig vindt om de volledige internetpopulatie deelgenoot te maken van mijn belevenissen, en dus heb ik een blog waar ik ook zeer regelmatig op post.

Helaas hebben de dingen die je post ook zo zijn weerslag op lezers – je kunt niet alles posten, zoals ik al gauw ontdekte. Inmiddels voel ik niet meer zo de neiging om bepaalde websites af te zeiken en heb ik nu al tijden een normaal weblog waar ik normale dingen op zet en bijna nooit iemand beledig.

Maar nu is er een nieuwe periode in m’n leven aangebroken: Ik ga geneeskunde studeren. Een nieuwe omgeving, nieuwe docenten en nieuwe medestudenten – en dus een nieuw onderwerp om over te bloggen. Geloof me, dit gaat een ontzettend zeikblog worden, dus als je daar niet tegen kunt, kun je beter een ander geneeskundeblog opzoeken. Ik zal mettertijd wel gaan linken naar mede-bloggers dus stof tot lezen genoeg. Desondanks zal ik naast de zeikposts ook de leuke dingen vertellen, zoals een goed blog betaamd. Ik licht de belangrijke dingen uit mijn belevenissen in de hoop dat men er wat aan heeft – oftewel, om mijn hart te luchten en geheel anoniem alles te zeggen wat ik wil. Anonimiteit is op zijn tijd ook wel fijn…

In elk geval, de titel. Geneeskundeblog en geneeskundestudent.nl waren allebei al bezet, tja, je moet toch vooruit denken in deze tijd, en toen verscheen deze titel in mijn hoofd. Pathologic basis of disease. Het is het mooiste en dikste boek wat ik bezit: een enorm boek met een harde kaft met allerlei ‘vieze’ plaatjes van diverse ziekten. Hyperinteressant maar niet altijd even leuk om te bekijken. Wie kijkt er nu graag naar gezwellen van huidlagen? Waarom het toch zo’n mooi boek is? De titel, de kaft, de algehele opmaak en de omgang maken het tot een indrukwekkend geheel. Het hele idee – een bureau vol met te dikke boeken, en dan zó’n dikke pil erbij…

Of dit blog ook ooit zo zal worden, indrukwekkend, misschien niet altijd even leuk maar wel interessant, valt nog te bezien. Ik weet in elk geval waar ik heen wil… .

Nog even een toelichting op de categorieën: PBOD is gewoon de afkorting van de titel van dit blog. In die categorie zul je alle blog-gerelateerde posts en andere dingen die nergens bij kunnen vinden. Alle posts onder Pathologie zijn de zeikposts en alle posts onder ‘Immunologie’ zijn de positieve posts. Vanwaar immunologie? Ik kan nergens het tegenovergestelde van pathologie vinden (dus studie van gezonde weefsels / leer van het niet-lijden) en eigenlijk moeten de positieve ervaringen je immuun maken voor de negatieve – natuurlijk zijn ze dan niet leuk, maar je weet in elk geval waar je het voor doet. Dus.

Succes met lezen.