De schoonheid van het trilhaarepitheel

Bron: http://www.bu.edu/histology/p/13902ooa.htm

(die site is sowieso wel leuk voor histologiestudenten: http://www.bu.edu/histology/m/i_main00.htm)

De preparaten die ik vanmiddag heb bekeken waren niet zo mooi als deze, maar ook wel ontzettend mooi. Zodra ik enigszins representatieve plaatjes kan vinden zal ik mijn verslag van dit practicum posten – maar geniet nog even van dit mooie plaatje. Is het niet mooi? Al die cellen, zo complex en mooi gebouwd… Persoonlijk begrijp ik niet waarom mensen dit saai of nutteloos vinden.

Het mysterie ontsloten

(klik om te vergroten)

Plaatje komt uit Imaging Atlas of Human Anatomy

Je hebt vast wel eens zo’n eerste hulp reality TV serie gezien waarin een radioloog naar een thorax foto tuurde en vervolgens verklaarde dat de longen ’schoon’ leken. Als TV kijker zou je dus bijna de indruk krijgen dat dat het enige is wat je kunt zien op zo’n foto – of de longen al dan niet schoon zijn. Natuurlijk zie je de ribben – maar goed, ‘t is een röntgenfoto dus meer dan wat botjes zul je wel niet zien – of wel?

Gisteren had ik les van één of andere longarts die doodleuk allerlei aderen en longonderdelen aan kon wijzen in diezelfde ’simpele’ thorax foto. Ik zie het nog niet bij onze leerstof staan, maar uiteindelijk gaan we dat waarschijnlijk wel leren. Geniaal idee toch? Uiteindelijk zullen we zo’n plaatje leren begrijpen en kunnen onze geoefende ogen allerlei afwijkingen opsporen die voor de leek vrijwel onzichtbaar zijn… Geniaal gewoon.

Een avond op de universiteit

Gisteravond heb ik dan eindelijk mijn tentamens gemaakt. Ben zelf niet erg blij met het resultaat – een 6.8 (definitieve cijfer is nog niet binnen, maar de voorlopige antwoordenmodellen zijn er al wel…). Als ik nou wat minder had geleerd was ik er vast wel tevreden mee geweest, maar de afgelopen weken (min of meer vanaf het begin van het blok) heb ik minstens 15 uur naast de 12 uur college/werkgroepen geleerd. Gezien het feit dat ik ook zit met 2 uur reistijd heen-en-terug (die ik nu even niet meetel), betekent dat dus een hoop avonden leren in plaats van lui zijn – en ik had dus best lui kunnen zijn.

Het ‘ergste’ aan het hele gedoe vind ik nog wel dat het niet echt positief stemt over mijn toekomstige competentie als arts… Natuurlijk hebben we nog een hele lange tijd te gaan, maar als ik nu al ’slechte cijfers’ scoor op mijn tentamens omdat ik bepaalde anatomiestructuren gewoon ben vergeten (‘t zijn er ook net ietsje teveel om er in een week doorheen te rammen), hoe gaat het dan ooit zijn met patiënten? Zometeen vergeet ik een cruciaal feitje op een moment dat het leven van iemand op het spel staat!

Of moet ik gewoon leren wennen aan het feit dat cum laude geslaagd zijn geen garantie is voor het halen van hoge cijfers op de universiteit?

Tja. Het enige leuke aan ’s avonds tentamens hebben is dat het donker is als je klaar bent. Je kunt dan al die lichtjes zien, al die mensen die nog bezig zijn met dingen – terwijl jij lekker naar huis kunt gaan. Dat is toch wel een fijn idee – even een avondje vrij voordat de heisa van het volgende blok weer begint.

Fysiologiepracticum

Bij ons betekenen fysiologiepractica altijd veel geklooi met draden, meetprogramma’s en grafieken. Hier een klein overzichtje van alles wat er mis kan gaan…

EMG van triceps (boven) en Biceps brachii (onder)

De elektrode verschuift, zodat je opeens geen signaal meer hebt.

EMG van Biceps brachii

Je instellingen zijn verkeerd, zodat je geen goede grafiek krijgt

EMG biceps/triceps gecombineerd

Je proefpersoon werkt niet mee, zodat hij/zij of te vroeg/te snel / te langzaam / te laat beweegt. De pieken moeten op de verticale lijnen zitten.

Dus ja. Het idee van die practica is leuk, maar zolang het zoveel gekloot blijft, zie ik er het nu niet van in. Sommige mensen hebben er namelijk na een tijdje geen zin meer in (te vaak dingen opnieuw doen, instellingen moeten veranderen en uitproberen) en je laatste proef mislukt daardoor altijd. En dan is het al weer te laat en is de tijd op.

Op zoek naar een goed ezelsbruggetje?

Kijk dan eens op deze site: http://www.medicalmnemonics.com/

De kleuterschool

De studie geneeskunde lijkt toch wel een beetje op de kleuterschool… Alleen proberen ze zo hard mogelijk te doen alsof ze het niet zijn – maar helaas, het is toch echt een feit.

Je wordt constant aan het handje genomen – je hebt een mentor, een portfolio, een werkgroep – alles om ervoor te zorgen dat de studie zo soepel mogelijk verloopt — er zijn zelfs diverse studieadviseurs om je te helpen bij problemen. En dat allemaal voor onze faculteit. Er zijn ook allerlei adviseurs voor de andere studies – maar die zijn er niet per faculteit…

Anderzijds is dit blok ontzettend rommelig, niemand weet precies wat er geleerd moet worden (blijkbaar toch wel een hoop uit het syllabus, zo bleek uit de oefentoets die ik net even maakte) – alsof ze je tegelijkertijd maar in het diepe willen gooien terwijl ze je nog stevig vasthouden ook.

Als ze nou eens wat minder tijd staken in de begeleiding en wat meer in onderwijskwaliteit? Powerpoints op tijd op blackboard, een fatsoenlijke en overzichtelijke layout van de leerstof – het is allemaal niet zo moeilijk als het lijkt.

Dit gaat te ver.

(en dat was dág anonimiteit, maar goed. Ik heb het geprobeerd…)

Ze kunnen het tentamen NIET om 18:30 inplannen. Dat KAN gewoon niet. Tentamen maken van 18:30 tot 21:00? Absoluut belachelijk! Wie heeft DAT nou weer bedacht?

‘Gelukkig’ hebben we ervoor ook nog een toets, die van 16:00-16:30 duurt (en andere groepen hebben minder geluk, die hebben hem van 14:30 tot 15:00 – dus die moeten 3,5 uur wachten…

Maar nee, dit is belachelijk! Waar moet ik eten dan? En de volgende dag is het gewoon ’s ochtends weer college, dus we hebben niet eens tijd om enigszins bij te komen… Lekker hoor.

Kritiek. Nou, dan zal ik eens even kritiek gaan leveren.

Jaja, nu moet ik uitkijken, want nu ben ik misschien wel herkenbaar. Maar goed. Ik zal mijn mening ook uitgebreid gaan toelichten tegen de betrokken personen dus als je je aangesproken voelt, zul je vanzelf wel iets horen.

Maar goed. Wij krijgen beoordelingen over ons gedrag binnen de leergroep en daarbij hoort ook het onderdeel over hoe goed je feedback kunt geven – over jezelf of over anderen. Nou, ik kreeg dus een onvoldoende/voldoende (dus eigenlijk onvoldoende) beoordeling omdat ik te kritisch zou zijn! Ik ben echter niet kritischer dan mijn medestudenten – echt niet zeg maar – dus wat zeurt men nou?

Het is inderdaad zo dat ik leerpunten goed toelicht, maar dat is logisch, anders neemt niemand het aan. Ik kan wel zeggen ‘je praatte niet duidelijk’ maar dan moet ik toch zeggen waarom? Verder formuleer ik het nooit aanvallend, altijd volgens de standaardformule ‘pluspunten, maar ik heb misschien nog een leerpunt voor je, en wel…’

Verder, hoe kun je nou te kritisch zijn op jezelf? Ik ben dan wel enigszins perfectionistisch, maar daardoor weet ik dat ik heb ‘gegeven wat ik kon’ – meer kan ik niet geven en dus ben ik bijna altijd wel tevreden over mijzelf. Ik zou eerder verwachten dat ik een beoordeling kreeg omdat ik niet kritisch genoeg was dan dat ik te negatief was…

Of kom ik gewoon onzeker over? Dat is in elk geval NIET de bedoeling.

Ontdekkingen week 5&6

• Bot LEEFT! Het is een dynamische massa zeg maar.
• Anatomische kennis is ook in de praktijk supernuttig. Dat spreekt wel voor zich, maar het is interessant om zelf in een lichamelijk onderzoekpracticum te ervaren dat het toch echt wel nuttig is.
• Het is niet altijd goed om ‘door je knieën’ te gaan bij het tillen van dingen. Het is beter de taak aan te passen dan de uitvoering.
• Een kunstgewricht is vet zwaar! No way dus dat je dan weer ‘gemakkelijk’ loopt
• Kinderen in het embryonale stadium hebben met 5-6 weken al zenuwen. Des te meer een reden om ‘pro life’ te zijn… (pro life betekent overigens ook ‘pro choice’ . KUNNEN kiezen om je kind te behouden…)

Bloedprikken!

Nee, ik heb nog geen bescherming tegen hepatitis B – we mochten nog niet zelf bloedprikken. Maar vandaag heb ik een geheel nieuwe sensatie ervaren: voor de tweede keer in mijn hele leven is er bloed bij mij afgenomen.

De eerste keer was ik érg klein en ik kan me niet meer herinneren dan dat het een beetje pijn deed – de precieze sensatie was ik eigenlijk vergeten. Dus ja, wat let mij om een venapunctie te laten uitvoeren? Het is altijd grappig om er achter te komen hoe dat nu eigenlijk voelt…

Op mijn universiteit wordt over een paar maanden een groot onderzoek uitgevoerd – uh, een onderzoek onder en door eerstejaars. We hebben dus al veel dingen bij elkaar gemeten – lengte, gewicht, huidplooien, bloeddruk en hartslag vóór en na de steptest – enzovoorts. Maar ja, het is altijd leuk wanneer er wat meer dingen worden gemeten dan alleen de simpele dingen – en dus kun je ook je bloed laten onderzoeken.

Dat gebeurt gewoon door een laboratorium en door mensen die er verstand van hebben (in elk geval wel van bloedprikken) . Het is verder niet verplicht, dus als je niet wilt, hoef je ook niet.

Ik ben dus wel gegaan, en wel om de reden dat ik wel eens wil weten hoe dat bloedprikken nu precies voelt. Als arts moet ik misschien ook wel bloedonderzoeken ‘opdragen’ en het kan nooit kwaad om je in te kunnen leven in je patiënt, nietwaar?

Dus ja. Het voelde wel vreemd. Het was sowieso wel vreemd – je zit eerst even in een wachtkamer, je nummertje verschijnt op het display en je loopt zo dat laboratorium binnen. Vervolgens word je naar een kleiner ‘hokje’ gedirigeerd en ga je op zo’n vreemde stoel zitten. De leuningen staan al in de juiste hoek, precies zo dat je je arm er ontspannen op kunt neerleggen – en dan uh, gaan ze prikken. Eerst voel je een scherpe prik – het doet meer pijn dan de vaccinatie – alleen daarna voel je weinig meer. Je ziet het bloed in van die buisjes lopen – en dan halen ze de naald er uit, een pleister erop.

Het grootste ongemak was ná het prikken – ik denk dat er iets was met die pleister, want elke keer dat ik m’n arm bewoog voelde het alsof er haren uit mijn arm werden getrokken (en die heb ik daar niet, dus het kan gewoon niet). Ik verwijderde de pleister na een uur en het enige wat er nu nog rest is een klein roodachtig plekje.

Dus ja. Het was wel grappig en absoluut ‘aan te raden’ om eens mee te maken.