Elsevier: geef je boeken toch een mooie layout!

Inmiddels ben ik de trotse eigenaar van 15-16 medische boeken. Helaas heb ik geen ruimte meer in mijn boekenkast, anders had ik ze zo mooi op een rijtje uitgestald om naar te kijken – nu liggen ze gedeeltelijk in mijn tas, op mijn bureau en in mijn bureau.

Wat toch wel opvalt is de layout. De Engelse boeken variëren geweldig in layout – van het groen/blauwe omslag van Pathologic Basis of Disease tot de wittige kaft van Essential Cell Biology en de blauw/paarse kaft van Human histology — terwijl de Nederlandse boeken allemaal blauw met rood zijn (op het gespreksvaardigheden boek na). De hardcover boeken zijn donkerblauw met bordeauxrood (of lichtblauw, in het geval van Lichamelijk onderzoek & Anamnese), de softcover boeken zijn lichtblauw met bordeauxrood. Dat staat natuurlijk een beetje lelijk – allemaal dezelfde boeken. Vooral als je bedenkt dat die boeken toch wel een aardig onderdeel uitmaken van mijn ‘collectie’…

Waarom geven ze die boeken niet gewoon ook een eigen cover? Een beetje design? Je betaalt er érg goed voor (32 euro voor een loos boek over medische psychologie?) dus waarom is dat zoveel moeite?

En nu moet je me niet wijsmaken dat het aan de uitgeverij ligt. De Nederlandse boeken komen allemaal bij Elsevier vandaan – maar Pathologic Basis of Disease en Human Histology ook! Dus als de Amerikaanse uitgeverijen het kunnen, waarom de Nederlandse niet?

Dit is toch wel iets wat me ergert – je betaalt je gewoon blauw aan boeken die er niet eens leuk uit zien. Overigens – als we het toch over de Nederlandse boeken hebben: ze mogen best wat meer moeite doen om hun boeken goed te behappen te maken. In de Engelse boeken vind je samenvattingen en testvragen, de teksten zijn zodanig geschreven dat de belangrijke informatie op de voorkeursplaatsen binnen hoofdstukken en alinea’s staat – ideaal om veel stof snel tot je te nemen.

De Nederlandse boeken bevatten op (medische psychologie na) niet echt samenvattingen / checkpoints en aan een gemakkelijk leesbare indeling is niet gedacht. Klinische Anatomie en Embryologie heeft waarschijnlijk nog nooit gehoord van kernzinnen en voorkeursplaatsen, maar medische psychologie heeft nog niet ontdekt dat een twee-kolommige pagina opzet écht niet lekker leest.

conclusie: Waarom zijn niet alle boeken in onze opleiding Engels?

Gezegende kerstdagen & de beste wensen voor het nieuwe jaar!

Mijn tentamen van afgelopen maandag ging wel redelijk – zoals gewoonlijk weer eens 11 fout op de 50 dus dat wordt een 7,1 en met een beetje geluk wéér een 7,9 (er zitten weer net zoveel fouten in het antwoordenmodel als eerst, dus ik vermoed dat mijn cijfer ook wel weer omhoog gaat).
Maar goed, inmiddels ben ik gewend aan het geen 8′en en en 9′ens halen, dus zo’n ramp is het niet.

In elk geval – kerstwens en nieuwjaarswens! Ik wil wedden dat alle geneeskundestudenten hun vakantie érg kunnen waarderen – hoewel de studie dan niet bijzonder zwaar is, is het wél veel en kun je eigenlijk nooit eens ongestoord lui doen. Niet dat ik het dan laat, maar loos internetten is toch héél wat leuker wanneer je niet moet leren.

Dus ja, vanaf 22 december 13:30 tot en met 5 januari 11:00 heb ik kerstvakantie – en ik geniet er met volle teugen van.

Ik hoop dat jullie vakantie ook zo leuk wordt! .

Praatpractica

Inmiddels weet ik dat een practicum niet per definitie inhoudt dat je in een laboratorium met rare stofjes zit te kloten. Het kan ook inhouden dat je communicatievaardigheden of het lichamelijk onderzoek traint – of dat je twee uur in een klein lokaaltje moet discussiëren over ethische dilemma’s.

De hoeveelheid praatpractica is dit blok wel heel erg – en geen van allen is echt nuttig. In deze post dus een korte bespreking van het idee praatpractica en enkele adviezen ter verbetering – want serieus, gisteren viel ik echt in slaap. En nee, dat lag niet aan het feit dat het van 16:00 tot 18:00 was en het om 17:00 al donker was.

In blok 1 kregen we een practicum geheimhouding (ik had één of ander rollenspel over het houden van geheimen verwacht). Uiteindelijk bleek dat gewoon een college te zijn, met als afsluiting rollenspellen over een zelf bedachte casus. Dat werd dus helemaal niets omdat niemand precies wist wat er nu werd verwacht. Maar goed, dit ‘practicum’ had nog wel enig nut.

Het werd erger bij de practica gezondheidsbevordering en ‘lezen van een wetenschappelijke publicatie’. Het was dat we bij het eerste practicum de professor in het vak hadden (die kon dus echt heel veel uitleggen en het ook echt interessant maken) maar elke minder gekwalificeerde docent zou het echt een saai uur hebben gemaakt. Zoals te merken viel bij dat leespracticum – er was echt geen bal aan, het was gewoon een lesjes Nederlands. Klassikaal de vragen maken – kom op zeg, hoe oud zijn we nou?

Het probleem is wellicht dat ze veel van die praatpracticum laten geven door docenten medische psychologie of metamedica – en ik heb niet het gevoel dat die bijzonder competent zijn. Ze kunnen een groep goed leiden, maar inhoudelijke kennis? Die hebben ze niet, of die komt er niet uit. Nou, daar ligt in elk geval al een verbeteringspunt… Als het practicum superloos is, en de groep laat ook merken dat ze dat vinden, vertel dan iets leuks dat we nog niet weten.

Maar goed – naar de kern. We hadden laatste een practicum over ethiek & preventie. Ik heb filosofie gehad op de middelbare school dus ik WEET dat ethiek uitermate leuk en interessant is – maar niet op deze manier. Als je vijf casussen moet bespreken aan de hand van constant dezelfde vragen, ben je het na twee casussen al zat, omdat de antwoorden toch altijd hetzelfde zijn! Bijvoorbeeld ‘wat zijn de nadelen voor haarzelf als ze niet meedoet?’ – dat is praktisch altijd dat ze dan zieker wordt / slechtere kwaliteit van leven heeft / het meer geld/tijd/moeite kost – enzovoorts.

Laat ons dan discussiëren aan de hand van prikkelende stellingen! Want dit was gewoon belachelijk! Alles wat ik had moeten leren stond al in het boek – en als iets letterlijk in een boek staat, zou je er voor moeten zorgen dat je wat nieuwe en verdiepende stof aanbiedt!

En dan te bedenken dat we vrijdag nog zo’n loos praatpracticum hebben… (praten over je ideeën over ziekte) *zucht*. Het is ook niet alsof er in de leerstof al drie wetenschappelijke artikelen over in staan, en het is natuurlijk ook helemaal niet alsof we die moeten samenvatten & inleveren voor het practicum zodat we al op de hoogte zijn van de conclusies en het practicum dus gewoon een twee-uur-durende marteling is omdat we alles toch al weten.

Het geniaalste practicum ooit

Oké, ik geef toe, eigenlijk was het niet eens zó nuttig – ik heb er namelijk totaal niets van geleerd. Maar het was wél geniaal!

Het eerste deel bestond uit het invullen van een vragenlijst. Aan de hand daarvan zou een ‘persoonlijkheidprofiel’ worden opgesteld. Daarna moesten we om beurten onze hand in ijswater steken (dit in het kader van pijntolerantie) en kijken hoe lang je het vol kon houden.

De groep werd dus verdeeld in drieën en van elk groepje moest één iemand met de practicumleider mee naar de gang voor instructie.Vervolgens begonnen we met het ijswatergedoe – en ik moet bekennen dat het best heel goed te doen is. In het begin is het echt ijs en ijs koud – het doet gewoon ontzettend pijn en je wilt je hand er eigenlijk weer uithalen. Maar goed, de anderen houden het ook vol en jij wilt niet de eerste zijn – dus je houdt vol en je houdt vol en je houdt vol – tot de ergste stekende pijn afneemt en je hand nog wel pijn doet maar minder. En dan houdt iemand er opeens mee op en dan nog iemand – en ben je de enige – en vertelt degene die net op de gang is geweest dat je mag stoppen. Ik bleek mijn hand 5 minuten in het ijswater te hebben gehad! Mijn hand was dus helemaal verstijfd en verkrampt geraakt.

Na een tijdje was iedereen geweest (de meesten haalden de 5 minuten wel (of nét niet, er was er maar één die echt maar heel kort kon volhouden)) en kregen we de uitslag van de persoonlijkheidstest. Ik bleek ‘hoog’ te scoren en dus allerlei vervelende dingen in het vooruitzicht te hebben – al mijn vrienden kwijtraken, veel huwelijken die zouden stuklopen – dat was wel wat vreemd.

Toen de tweede ronde ijswater – weer 5 minuten. Het deed deze keer wel meer pijn – de pijn schoot echt door naar mijn bovenarm en voelde héél anders aan. Maar ook dit keer was ik er na een tijdje ‘doorheen’ en kon ik het daarna met gemak volhouden.

Uiteindelijk had iedereen dus ook de tweede ronde voldaan (dit keer was er maar één persoon die de 5 minuten niet haalde) en was het tijd voor de evaluatie. Wat bleek?

De vragenlijst en uitslagen waren nep – het was bedoeld om te testen of je na het horen van ’slecht nieuws’ minder of juist beter tegen de pijn zou kunnen. Helaas konden wij allemaal te goed tegen de pijn – blijkbaar was 5 minuten echt de maximale tijd (dat was dus ook verteld tegen de mensen op de gang) omdat je anders toch kans had op weefselschade enzovoorts. Daarna volgde nog wat lozigs over alle aspecten van pijn, wat ik die ochtend ook al in het boek had gelezen.

Het practicum zelf vond ik echter wel leuk gedaan. Het is altijd leuk om te weten hoe goed je tegen pijn kunt (het komt toch wel op jezelf neer – groepsdruk speelt ook wel een beetje een rol, maar als het echt ondragelijk is, kun je niet meer (mijn vorige record was dus 45 seconden!)) en ook om mee te maken hoe zo’n onderzoek werkt. Het is tenslotte wel een beetje schrikken als je zo’n vreemde uitslag krijgt . Geniaal  dus – véél leuker dan verwacht.

Het niveau daalt!

Ze zeggen wel eens dat onze opleiding een HBO opleiding is – nou, je zou het bijna denken. Memorabele citaten uit twee practica:

#1: Practicum ‘Hoe lees ik een wetenschappelijk artikel?’

‘Het is uiteraard van belang om alle soorten literatuur te includeren‘ (anglicisme)

‘Bij een survey meet je maar op één tijdstip’. *docent tekent tijdlijntje: T1—–T2* *veegt T2 uit*  T2 valt dan dus weg (waarom teken je dat hele ding dan?)

“De groep die je onderzoekt moet wel overeenkomen met de groep waar je uitspraken over wilt doen”

“Natuurlijk is het voor jullie teveel gevraagd om in te gaan op de statistische methoden-” (oh ja?)

“- nu jullie dit hele artikel hebben doorgeworsteld-” (ik vond het best leuk om te doen hoor – en moeilijk was het zeker niet)

Over het abstract: ‘Uit dit kleine stukje tekst kun je veel informatie halen’ (DUH! Daar IS een abstract voor!)

Over het British Medical Journal: “Je bent geneigd om te denken – oh, goed artikel omdat het in dit blad staat, maar dat is een beetje gevaarlijk-” (alleen idiote mensen denken dat)

Sommige mensen vinden het ook leuk om wetenschappelijke artikelen te lezen en hebben dat zelfs al vrijwillig gedaan voor hun PWS. Natuurlijk weet niet iedereen hoe zoiets precies werkt – maar je kunt ons dan wel op universitair niveau benaderen en niet alsof het VWO6 – Nederlands is. Kom op zeg – we moesten vragen beantwoorden als ‘Wat is het doel van deze tekst?’ ‘Wat is het onderwerp?’ ‘Wat is het genre?’.

#2: ‘Basisvaardigheden communicatie’

‘Alles wat je met je gezicht doet is lichaamstaal’ (dat lijkt me min of meer logisch)

‘Bespreek met elkaar hoe je het vond om elkaar gesloten vragen te stellen’ (riiight)

Tja. Waarschijnlijk komt het doordat ik filosofie heb gehad – daar leer je dus al doorvragen, concretiseren, parafraseren enz. Het practicum kwam in elk geval érg loos op me over – de eerdere communicatorpractica waren véél leuker en ook zinniger.