We zijn begonnen aan twee weken hard werken – het blok ‘leeronderzoek’ is namelijk begonnen!
Gedurende de eerdere blokken hebben we allerlei gegevens over onszelf verzameld – oa lengte, gewicht, BMI, bloeddruk – allemaal van die dingen die je leert te meten. Ook kon je vrijwillig bloed laten prikken zodat daar nog aanvullende bepalingen uit konden worden gedaan om alles wat aan te vullen. We / de mensen die het bloedonderzoek deden hebben al die gegevens ingevoerd en daar is een mooie spss database van gemaakt, waar we nu statistisch onderzoek op gaan doen. Aan de hand van deze database leren we dus hoe we een eenvoudig onderzoek op moeten zetten (welke stappen enz), hoe we statistische analyses uit moeten voeren & de achtergrond daarvan – én misschien ‘ontdekken’ we wel iets leuks.
En het is LEUK!!!! We hebben al een paar college’s gehad – 3 statistiekcolleges, waarbij we allerlei interessante principes leren mbt statistiek en het valideren van uitspraken – en morgen is het laatste college. Het is echt supergeniaal – die man kan érg goed uitleggen en nu snap ik ein-de-lijk de t-toets. (ik kon hem altijd wel uitvoeren, maar ik snapte niet echt wat hij nou inhield zeg maar – ik wist alleen dat die waarde onder de 0.05 moest zitten, maar wáárom…). Ook leren we dus werken met SPSS, wat écht vet is. Het is eigenlijk een soort superuitgebreide Excel met allerlei leuke functies en knopjes. Het afgelopen practicum was echt een soortement van openbaring – je kunt zóveel leuks doen met statistieken…
En het onderzoek zelf is ook gewoon geniaal. We gaan gewoon misschien wel iets nieuws ontdekken – tenminste, wat het resultaat ook is, het is wél een resultaat en we kunnen dan dus wél een wetenschappelijk/statistisch onderbouwde uitspraak doen over IETS! Die zekere spanning, zo van ‘krijgen we wat we willen’ en ‘wat krijgen we überhaupt? ‘Hoe krijgen we het?’ maakt het gewoon supergeniaal.
Waarom zou dit saai zijn? Dat snap ik dus echt niet. Ik bedoel – in die college’s krijg je gewoon de gereedschappen om zelf onderzoek mee te doen, om zelf dus dingen te ontdekken – EN die ‘gereedschappen’ zijn tegelijkertijd ook de basis voor veel dingen in wetenschappelijke artikelen, dus die snap je dan ook ein-de-lijk. Wat er dan saai aan is, is mij een raadsel…
Ja, mensen, dit blog is de enige plek waar ik er zo ontzettend lyrisch over kan zijn – hoewel IK er met volle teugen van geniet, denken véél andere mensen daar toch anders over. Ik zou graag eens een steekproef willen houden, maar tot nu toe vindt iedereen uit mijn leergroep het niets, de twee personen die ik van buiten de leergroep ken, vinden het niets – dus dat is eigenlijk 100% die het niet leuk vindt. Waarom snap ik niet, maar ja 
. Helaas moeten we dus in groepen werken – nieuwe groepen – en mijn groepsgenoten vinden het allemaal saai.
Dat is dus niet echt het je van hét – als je ook maar een beetje enthousiast doet, word je raar aangekeken en uiteindelijk word je daar ook niet blijer op, dus je beperkt jezelf tot neutrale uitdrukkingen als ‘mwoah, ik vind het niet zo’n probleem’ – maar kom op, kunnen ze die groepjes dan niet indelen naar motivatie ofzo?
Ik werk graag samen op ‘niveau’, als in, gewoon samen diepgaand overleggen wat we gaan doen, samen beslissen welk onderwerp, samen die analyses uitvoeren en elkaar helpen zonder dat je het idee hebt dat die persoon echt niet snapt wat hij doet [/omdat hij de college's niet heeft gevolgd] en je dus het gevoel hebt alsof je tegen een kleuter praat. Maar nu kan dat dus niet, omdat men niet meer wil doen dan het absolute minumum – en ik probeer hen wel aan te zetten maar het lukt niet ‘echt’. Alhoewel, nu men inziet dat je toch écht iets moet doen, wil je een goed cijfer krijgen, is er wel wat beweging in gekomen, maar niet zoveel als ik had gezien .
Bleh. Ik bedoel – je denkt, ik ga geneeskunde studeren, men is gemotiveerd (gemotiveerd is niet hetzelfde als intelligent, of heel veel weten of heel veel kunnen of een vooropleiding hebben gedaan – gemotiveerd betekent dat je het leuk vindt en dat je je in wil zetten omdat het leuk is) – alleen tot nu toe heb ik nog maar weinig gemotiveerde mensen gezien.
Maar ja. Het is misschien maar goed dat ik nu in zo’n groep zit – tenslotte moet ik later ook met ‘dat soort mensen’ werken als arts (als collegae wellicht…) en ik moet er gewoon mee leren omgaan. Op zich is het voor mijzelf ook wel goed, flexibel leren zijn, mijn oordelen aan de kant schuiven, dingen vaak uitleggen (zo leer ik het zelf ook) – maar toch. Het is gewoon frustrerend.
Geplaatst door pathologicbasisofdisease 
Geplaatst door pathologicbasisofdisease 
Geplaatst door pathologicbasisofdisease 