Leuke stukjes in studieboeken

The first lymphoma was described by Thomas Hodgkin and this specific type has subsequently been named Hodgkin’s lymphoma. Thus, the main categories of lymphoma are

• Hodgkin’s lymphoma and, with the wit and intellectual rigor for which pathologists are renowned,
• Non-Hodgkin’s lymphoma.

~ Stevens, Lowe; Human Histology p. 144

Zomaar een sarcastische opmerking in een stukje heel serieuze tekst – soms vind je echt juweeltjes in je studieboeken.

Jullie ook?

COO?

Als er iets is wat ik niet snap, is het de term ‘COO’, ‘computerondersteund onderwijs’. Een powerpoint bij histologie of anatomie is ‘COO’, maar je hebt ook van die loze programma’tjes waarbij je met schuifjes schuift en getalletjes kloot – én natuurlijk de zelfgebrouwen ‘zó-leert-men-béter’ websites.

En over die laatste wil ik het hebben. Ik kan namelijk écht niet leren vanaf een computerbeeldscherm. Één, het is op internet dus ik word sneller afgeleid, twee: ik ga toch zeker geen samenvattingen maken vanaf een beeldscherm? In ons fysiologieboek staat alles ook heel duidelijk, waarom geven ze ons niet gewoon dáár wat bladzijden van op?

Maar nee, wij moeten aankloten met stomme computerprogramma’s en toestanden – moet ik zeker zelf de bladzijden uitprinten als ik wil strepen. Wat een grandioze onzin – geef mij maar gewoon een boek.

Anatomische correctheid

Zijn er meer mensen die het idee hadden dat de longen helemaal tot onder aan de ribben doorliepen? Tenminste, dat het tot aan de meest caudale rij ribben liep. Dat idee had ik namelijk dus wel, en dat is er pas uitgekomen door vele anatomiepractica .

Het is nog steeds een hele eyeopener om me te realiseren dat er meer organen in de borstkas zitten behalve het hart en de longen – zo zit een groot stuk lever er, bijna alle nieren, de maag ligt er ook gezellig bij, enz.

Ik geniet dus ook altijd van die anatomiepractica – echt geniaal om te zien hoe mooi alles in elkaar past!

Zijn er meer mensen die een totaal verkeerd beeld van iets bleken te hebben?

Leren communiceren

Genoeg geklaagd over de onexactheid van mijn opleiding (tot zover, in elk geval ) – nu ook eens een post over een onderwerp dat wél in de spotlights staat: communicatie!

De arts-patiënt communicatie is tenslotte van levensbelang voor de patiënt en zijn behandeling. Het begint met het ‘gesprek’ – de anamnese, waarin de patiënt de gelegenheid krijgt om te vertellen wat zijn klacht is, en de arts zich een beeld kan vormen van wat er mis is. Hier komt een heel scala van gesprekstechnieken bij kijken: enerzijds wil je zoveel mogelijk te weten komen over de ‘ziekte’, anderzijds wil je de patiënt ook niet uit het oog verliezen, want als die zich niet gehoord voelt, schiet je nog niets op.

Stel dat iemand heel erg bang is dat hij/zij kanker heeft, en jij geeft hem niet de gelegenheid om dat te vertellen, dan kan het zijn dat die persoon bezorgd blijft (want jij kon er niet specifiek op ingaan). Of stel dat een patiënt eigenlijk een andere, meer gevoelige klacht heeft, en jij geeft die persoon niet het idee dat hij jou kan vertrouwen, dan schiet hij er dus nog niets mee op. En jij ook niet, want die patiënt kan blijven terugkomen.

Er moeten dus allerlei vaardigheden worden geleerd: systematisch uitvragen, leren kijken naar (non)verbale signalen en daar adequaat op reageren, een hulpvraag uitvragen zonder dat het ‘raar’ lijkt, enzovoorts. Dat doen we in de communicatie practica die de afgelopen paar weken één keer per week 2 uur waren.

In deze practica oefenen we op elkaar (de ene persoon speelt arts, de andere persoon speelt patiënt) en soms met simulatiepatiënten. Afgelopen keer was ik de eerste die het ging doen, en het is op zich best spannend, maar goed. Patiënten zijn helemaal niet eng.

Het enige wat ik wel lastig vind, is dat je aan zoveel moet denken. Je moet een hele waslijst vragen stellen, je moet op de patiënt letten qua lichaamstaal, ingaan op wat hij zegt – én je hebt maar tien minuten! Maar goed, daar zijn die practica dus voor, om te oefenen.

Wat zijn jullie ervaringen met communicatiepractica?

Ditjes en datjes van de afgelopen tijd

• Het verschil tussen het sympatische en parasympatische zenuwstelsel ligt oa in de organisatie ervan en in de neurotransmitters
• Gladde spieren hebben een ander mechanisme dat voor contractie zorgt
• Bij een  chronisch te hoog glucose gehalte treedt er in wezen ‘karamelisatie’ op – glucose reageert met oa lipiden tot AGE’s die allerlei schade veroorzaken
• Het blok dat ik nu heb, gaat ook over Circulatie .
• Luisteren met een stethoscoop is geniaal!
• Bloeddruk opmeten is moeilijk! Ik laat dat manchet constant te snel leeglopen…
• Blijkbaar kom ik heel zenuwachtig over tijdens gesprekken, terwijl ik het niet ben… Hm, moet toch iets aan te doen zijn?
• Farmacologie is supergeniaal! En het uitschrijven van een recept is nog heel wat moeilijker dan je zou denken…

Jajaja, eigenlijk ben ik jullie een échte blogpost verschuldigd, dus die zal binnenkort ook wel komen. Tot zover in elk geval een kleine indruk van wat ik zoal heb gedaan .