Genoeg geklaagd over de onexactheid van mijn opleiding (tot zover, in elk geval 
) – nu ook eens een post over een onderwerp dat wél in de spotlights staat: communicatie!
De arts-patiënt communicatie is tenslotte van levensbelang voor de patiënt en zijn behandeling. Het begint met het ‘gesprek’ – de anamnese, waarin de patiënt de gelegenheid krijgt om te vertellen wat zijn klacht is, en de arts zich een beeld kan vormen van wat er mis is. Hier komt een heel scala van gesprekstechnieken bij kijken: enerzijds wil je zoveel mogelijk te weten komen over de ‘ziekte’, anderzijds wil je de patiënt ook niet uit het oog verliezen, want als die zich niet gehoord voelt, schiet je nog niets op.
Stel dat iemand heel erg bang is dat hij/zij kanker heeft, en jij geeft hem niet de gelegenheid om dat te vertellen, dan kan het zijn dat die persoon bezorgd blijft (want jij kon er niet specifiek op ingaan). Of stel dat een patiënt eigenlijk een andere, meer gevoelige klacht heeft, en jij geeft die persoon niet het idee dat hij jou kan vertrouwen, dan schiet hij er dus nog niets mee op. En jij ook niet, want die patiënt kan blijven terugkomen.
Er moeten dus allerlei vaardigheden worden geleerd: systematisch uitvragen, leren kijken naar (non)verbale signalen en daar adequaat op reageren, een hulpvraag uitvragen zonder dat het ‘raar’ lijkt, enzovoorts. Dat doen we in de communicatie practica die de afgelopen paar weken één keer per week 2 uur waren.
In deze practica oefenen we op elkaar (de ene persoon speelt arts, de andere persoon speelt patiënt) en soms met simulatiepatiënten. Afgelopen keer was ik de eerste die het ging doen, en het is op zich best spannend, maar goed. Patiënten zijn helemaal niet eng.
Het enige wat ik wel lastig vind, is dat je aan zoveel moet denken. Je moet een hele waslijst vragen stellen, je moet op de patiënt letten qua lichaamstaal, ingaan op wat hij zegt – én je hebt maar tien minuten! Maar goed, daar zijn die practica dus voor, om te oefenen.
Wat zijn jullie ervaringen met communicatiepractica?
maart 4, 2009 at 7:28 pm |
Het oefenen zelf, dus op simulatiepatienten in de les en op simulatiepatienten in een simulatiespreekkamer, vond ik erg leuk en nuttig. Het oefenen op medestudenten schoot bij ons nooit bijzonder erg op en in de lessen werd zo’n anderhalf uur gedaan over stof die er in 30-45 minuten ook wel doorheen had gekund…
Ondanks de saaiheid van de lessen (bij ons dan, en voornamelijk de schuld van de indeling van die lessen) is dit inderdaad wel een erg belangrijk deel van je opleiding.
maart 4, 2009 at 7:42 pm |
Hehe, kan mijn universiteit toch iets goed doen!
. Wij worden geacht om de leerstof van te voren gelezen te hebben – in de les oefenen we vooral op elkaar en centraal (dus dat twee mensen het voor de rest doen en die toekijkt en feedbackt – érg leerzaam, ook als kijker). Soms komt er wel een stukje uitleg, maar dat is alleen om een stukje leerstof dat irrelevant leek maar toch niet was uit te lichten. (overigens waren de eerste lessen wel heel saai, maar nu we echt actief aan het oefenen zijn, is het wel leuk).
Maar jullie doen het ook in een simulatiespreekkamer? Geniaal! Hoe gaat dat dan? Kijkt de rest van je lesgroep mee of oefen je alleen zelf?
maart 4, 2009 at 10:57 pm |
Nee.. Je krijgt, gewoon op momenten dat je geen les hebt, twee keer in een een soort spreekkamer (is gewoon een kamer met een bureau en een kapstok de kans om je gesprekje te oefenen met een simulatiepatient. Dat is weer iets ‘echter’ dan oefenen in de les, en dit is ook de manier waarop je het voor de toets moet doen…
Verder is er in die spreekkamer een camera met dvd-recorder en is het de bedoeling dat je je gesprek op dvd opneemt, zodat je het thuis terug kan kijken en er een korte evaluatie over kan schrijven. Deze evaluatie moet je vervolgens in de laatste les bespreken…
Ik heb die toets inmiddels (al lang) gehad, en die leerlijn is voor mij dus afgelopen (volgend jaar deel 2). Wij gaan nu verder met het Patient Volg Programma, waarbij je een echte chronische patient moet interviewen over zijn leven met die ziekte… Dat is opzich ook best een hele goede leerlijn, maar ook daar wordt weer iets teveel gezeur en gezweef omheen gehangen, het patientcontact is echter wel erg leuk (en belangrijk). Beetje jammer is dat je het eigenlijk niet kunt maken om daar stukjes over te gaan schrijven…