Een ‘practicum’ met als huiswerkopdracht 23 vragen over de literatuur (4 a4tjes) die we moesten voorbereiden. Het practicum: het bespreken van die 23 vragen (die dus al letterlijk terug te vinden waren in de literatuur), bespreking van moleculaire/DNA basis van het ziektebeeld en de diagnostiek (die we ook allang wisten) en nog wat casuïstiek die eigenlijk nergens goed voor was omdat het ook al in de literatuur stond.

Was hun inspiratie op ofzo? Inclusief vertragingen 6 uur verspild aan een nutteloos ‘practicum’.  Hier word ik nu écht depressief van.

Een simpele test.

1) Hoe licht is het in de collegezaal?
A) Heel licht
B) normaal
C) pikkedonker

2) Waarover gaat het college?
A) Herhaling van oude stof
B) Iets nieuws
C) Iets dat je al hebt gelezen

3) Wie geeft er college?
A) Een jonge vrouw
B) Een jonge man
C) Een oude professor (geslacht maakt niet uit)

4) Wat voor powerpoint is het?
A) Alleen maar plaatjes (oftewel, uitleg nodig)
B) Voornamelijk tekst (als in, alles is direct duidelijk)
C) Zowel plaatjes als tekst

De puntenverdeling:

1A: Y, 1B: X, 1C: Z

2A: Z, 2B: Y, 2C: X

3A: Z, 3B: X, 3C: Y

4A: Y, 4B: Z, 4C: X

Categorieën:

X: 50% kans om in slaap te vallen, 50% om wakker te blijven. Bepaal of je wilt blijven aan hoeveel zin je hebt. (Ik blijf dan meestal, en val dan alsnog in slaap.)

Y: 20% kans om in slaap te vallen. Deze colleges zijn vaak het blijven waard, erg interessant en onvergetelijk. Je blijft waarschijnlijk wakker omdat de docent goed kan vertellen en je lekker ‘mee’ kan denken, ipv alles al van de dia’s te weten.

Z: 100% kans om in slaap te vallen. De docente hakkelt en stottert, leest alles van haar te duidelijke dia’s af (je moet niet alles al neerzetten, dan is het niet meer nuttig om te komen) en omdat het zo donker is, kan niemand je aanstoten omdat je weggedoezeld bent. Tel daarbij het feit op dat het om bekende stof gaat – recept voor wegdromen…

Oftewel, ik val de laatste tijd nogal vaak in slaap tijdens colleges. Nee, dat komt niet omdat ik te weinig slaap.

Waarom moeten vragen altijd hardop worden op gelezen alvorens ze te bespreken? We hebben toch ogen in ons hoofd? We lezen toch niet zó langzaam dat voorlezen sneller gaat?

Ik voel me altijd zo’n kleuter als er weer eens een half A4tje voorgelezen moet worden…

Ik snap het nut er niet van. Eerst was het nog wel leuk, gewoon wat loze onzin op papier schrijven en ‘klaar’. Nu heb ik echter géén idee wat ik op moet schrijven.

Beschrijf aan de hand van een concrete situatie hoe jij je ontwikkelt in je rol als arts. Ga in op jouw persoonlijke eigenschappen die aansluiten bij jouw beeld van een goede arts

Eh… ja. Heeeeeelp? Ik heb nog helemaal niets meegemaakt waarin je kunt zien hoe ik me ontwikkel als arts. Dus waarschijnlijk verzin ik gewoon iets onzinnigs en analyseer ik dat – maar kom op, wat is het NUT ervan? Dit is geen schrijversopleiding of iets dergelijks…

Voorbereiding:
Dit artikel lezen en samenvatten.

Practicum:
Het schema uit dit artikel ‘vertalen’ naar het Nederlands en invullen.
Praten over de arts-patiëntrelatie: tot welk model ben jij het meest geneigd?
Twee casus bekijken en bepalen wat je zou doen en onder welk model het valt. Lijkt dit op het model waartoe jij het meest geneigd bent?
Samenvatting ‘wat we hebben geleerd’

Duur: 2 uur

AKA: TWEE UUR VERVELING!!!! Kom op zeg, dit kun je zelf ook wel bedenken. Laat ons desnoods deze opdracht thuis maken en via blackboard inleveren, niet op zo’n oersaaaie manier… Iedereen vindt het saai maar iedereen doet maar alsof het superleuk is – zometeen krijg je nog een onvoldoende aftekening en dat willen we ook niet. Maar wát moeten we hier nu van leren? Laat ons studeren voor het tentamen of laat ons praktische vaardigheden trainen: hier heb je niets aan – behalve dan dat je er geduld en doen-alsof-je-iets-interessant-vindt van leert. Echt, serieus, belachelijk! Alsof we twee zijn!

Als er iets is wat ik niet snap, is het de term ‘COO’, ‘computerondersteund onderwijs’. Een powerpoint bij histologie of anatomie is ‘COO’, maar je hebt ook van die loze programma’tjes waarbij je met schuifjes schuift en getalletjes kloot – én natuurlijk de zelfgebrouwen ‘zó-leert-men-béter’ websites.

En over die laatste wil ik het hebben. Ik kan namelijk écht niet leren vanaf een computerbeeldscherm. Één, het is op internet dus ik word sneller afgeleid, twee: ik ga toch zeker geen samenvattingen maken vanaf een beeldscherm? In ons fysiologieboek staat alles ook heel duidelijk, waarom geven ze ons niet gewoon dáár wat bladzijden van op?

Maar nee, wij moeten aankloten met stomme computerprogramma’s en toestanden – moet ik zeker zelf de bladzijden uitprinten als ik wil strepen. Wat een grandioze onzin – geef mij maar gewoon een boek.

De Roosevelt Academy / University College Utrecht moeten echt meer aan voorlichting doen! Serieus, als ik had GEWETEN dat die een pre-med track aanboden waarbij je ook nog ‘alfa’ vakken kon doen – doordat er alleen maar alfa-mensen solliciteerden (van bij mij uit de klas), ging ik er min of meer vanuit dat het niet voor exacte dingen was… Echt, ik kwijl als ik naar die webpagina’s kijk.

Gewoon biomedische wetenschappen gecombineerd met een lading aan keuzevakken… *zwijmel*

Natuurlijk, met zo’n pre-med bachelor kun je nog niets, maar je kunt oa proberen om toegelaten te worden tot SUMMA – een masteropleiding die leidt tot een artsendiploma én een onderzoekersdiploma. En natuurlijk heb je als stomme LC geen enkele kans – een bachelor geneeskunde geeft namelijk geen toegang.

En lekker dan. Moet ik nu overstappen naar biomedisch? Ik zit hier in elk geval al wel op een geneeskunde opleiding… Maar mijn ingewanden knijpen zich toch samen als ik denk aan what could have been, had I known…

De proteïnen die het voedsel digesteren… Humane experimenten die gerandomiseerd zijn… Fibreus kraakbeen…

Zitten we nu op een Nederlandse universiteit of niet?

Docenten, jullie moeten een keuze maken. Óf jullie praten Nederlands, CORRECT Nederlands, óf jullie praten Engels (CORRECT Engels). Een mengsel van beide klinkt wellicht zéér intelligent, maar is het niet.

Ik snap zelf niet wat er zo moeilijk aan is. Natuurlijk, de meeste literatuur boeken zijn in het Engels geschreven, maar dat weerhoudt jullie er toch niet van om de Nederlandse termen op te zoeken?

Het is vooral grappig wanneer je combinaties krijgt in de vorm van ‘het humane experiment” – oké, nu gelden er voor experimenten met menselijke proefpersonen speciale regels zodat het niet té inhumaan kan worden – maar toch. Het idee erachter…

Waarom die lastige vragen zo irritant waren? Omdat iedereen een gelijk aandeel moest hebben in de uiteindelijke presentatie. Één persoon moest in het kort uitleggen wat we hadden gedaan (niet ik dus…) en dat gaat nogal lastig als je er geen bal van snapt. Uiteindelijk moesten de anderen inclusief ik dus de vragen gaan beantwoorden  – maar ja, als er lastige vragen komen en ik de enige ben die het snapt, maar niet teveel mag zeggen uit vrees voor een onvoldoende op dat vlak…

Het uiteindelijke resultaat was nog wel een voldoende, maar meerdere onderdelen waren onvoldoende beoordeeld. Tja, serves them right – alleen een beetje jammer dat dit nu ook mijn cijfer is :@ :@.

(dit zijn nu de momenten waarop ik echt bang ben dat iemand ontdekt wie ik ben – maar ja. Ik moet mijn gedachten toch érgens kwijt, nietwaar?)

Kijk, wetenschappelijk onderzoek is súperleuk, maar niet wanneer je geen verslag mag inleveren, zelf niet mag presenteren én binnen dertig minuten je groepsgenoten op de hoogte brengen van 4 uur aan colleges.

We zijn begonnen aan twee weken hard werken – het blok ‘leeronderzoek’ is namelijk begonnen!

Gedurende de eerdere blokken hebben we allerlei gegevens over onszelf verzameld – oa lengte, gewicht, BMI, bloeddruk – allemaal van die dingen die je leert te meten. Ook kon je vrijwillig bloed laten prikken zodat daar nog aanvullende bepalingen uit konden worden gedaan om alles wat aan te vullen. We  / de mensen die het bloedonderzoek deden hebben al die gegevens ingevoerd en daar is een mooie spss database van gemaakt, waar we nu statistisch onderzoek op gaan doen. Aan de hand van deze database leren we dus hoe we een eenvoudig onderzoek op moeten zetten (welke stappen enz), hoe we statistische analyses uit moeten voeren & de achtergrond daarvan – én misschien ‘ontdekken’ we wel iets leuks.

En het is LEUK!!!! We hebben al een paar college’s gehad – 3 statistiekcolleges, waarbij we allerlei interessante principes leren mbt statistiek en het valideren van uitspraken – en morgen is het laatste college. Het is echt supergeniaal – die man kan érg goed uitleggen en nu snap ik ein-de-lijk de t-toets. (ik kon hem altijd wel uitvoeren, maar ik snapte niet echt wat hij nou inhield zeg maar – ik wist alleen dat die waarde onder de 0.05 moest zitten, maar wáárom…). Ook leren we dus werken met SPSS, wat écht vet is. Het is eigenlijk een soort superuitgebreide Excel met allerlei leuke functies en knopjes. Het afgelopen practicum was echt een soortement van openbaring – je kunt zóveel leuks doen met statistieken…

En het onderzoek zelf is ook gewoon geniaal. We gaan gewoon misschien wel iets nieuws ontdekken – tenminste, wat het resultaat ook is, het is wél een resultaat en we kunnen dan dus wél een wetenschappelijk/statistisch onderbouwde uitspraak doen over IETS! Die zekere spanning, zo van ‘krijgen we wat we willen’ en ‘wat krijgen we überhaupt? ‘Hoe krijgen we het?’ maakt het gewoon supergeniaal.

Waarom zou dit saai zijn? Dat snap ik dus echt niet. Ik bedoel – in die college’s krijg je gewoon de gereedschappen om zelf onderzoek mee te doen, om zelf dus dingen te ontdekken – EN die ‘gereedschappen’ zijn tegelijkertijd ook de basis voor veel dingen in wetenschappelijke artikelen, dus die snap je dan ook ein-de-lijk. Wat er dan saai aan is, is mij een raadsel…

Ja, mensen, dit blog is de enige plek waar ik er zo ontzettend lyrisch over kan zijn – hoewel IK er met volle teugen van geniet, denken véél andere mensen daar toch anders over. Ik zou graag eens een steekproef willen houden, maar tot nu toe vindt iedereen uit mijn leergroep het niets, de twee personen die ik van buiten de leergroep ken, vinden het niets – dus dat is eigenlijk 100% die het niet leuk vindt. Waarom snap ik niet, maar ja . Helaas moeten we dus in groepen werken – nieuwe groepen – en mijn groepsgenoten vinden het allemaal saai.

Dat is dus niet echt het je van hét – als je ook maar een beetje enthousiast doet, word je raar aangekeken en uiteindelijk word je daar ook niet blijer op, dus je beperkt jezelf tot neutrale uitdrukkingen als ‘mwoah, ik vind het niet zo’n probleem’ – maar kom op, kunnen ze die groepjes dan niet indelen naar motivatie ofzo?

Ik werk graag samen op ‘niveau’, als in, gewoon samen diepgaand overleggen wat we gaan doen, samen beslissen welk onderwerp, samen die analyses uitvoeren en elkaar helpen zonder dat je het idee hebt dat die persoon echt niet snapt wat hij doet [/omdat hij de college's niet heeft gevolgd] en je dus het gevoel hebt alsof je tegen een kleuter praat. Maar nu kan dat dus niet, omdat men niet meer wil doen dan het absolute minumum – en ik probeer hen wel aan te zetten maar het lukt niet ‘echt’. Alhoewel, nu men inziet dat je toch écht iets moet doen, wil je een goed cijfer krijgen, is er wel wat beweging in gekomen, maar niet zoveel als ik had gezien .

Bleh. Ik bedoel – je denkt, ik ga geneeskunde studeren, men is gemotiveerd (gemotiveerd is niet hetzelfde als intelligent, of heel veel weten of heel veel kunnen of een vooropleiding hebben gedaan – gemotiveerd betekent dat je het leuk vindt en dat je je in wil zetten omdat het leuk is) – alleen tot nu toe heb ik nog maar weinig gemotiveerde mensen gezien.

Maar ja. Het is misschien maar goed dat ik nu in zo’n groep zit – tenslotte moet ik later ook met ‘dat soort mensen’ werken als arts (als collegae wellicht…) en ik moet er gewoon mee leren omgaan. Op zich is het voor mijzelf ook wel goed, flexibel leren zijn, mijn oordelen aan de kant schuiven, dingen vaak uitleggen (zo leer ik het zelf ook) – maar toch. Het is gewoon frustrerend.