Stage & voorbereidingen

Ja, natuurlijk hebben wij ook een stage – onze universiteit zou eens onderdoen voor de andere universiteiten – en dus mag ik binnenkort 4 weekjes 36 uur in de week stage lopen. Leuk.

Ik kijk er op zich wel naar uit – eindelijk patiëntencontact! Eindelijk kijken of ik het echt wel leuk vindt – anderzijds kijk ik er ook tegenop: wat als blijkt dat ik het afschuwelijk vind? Dan zal ik toch echt moeten wisselen van studie denk ik… (terwijl ik me al heb heringeschreven, eigenlijk niet zo slim, maar goed ).

AU!

Mijn prikkentotaal staat nu op 5. 3x een intramusculaire prik tegen de hepatitis B en nu twee keer een bloedprik (één keer leeronderzoek en één keer voor de titer (bepaling of je wel genoeg antistoffen tegen hepatitis hebt aangemaakt).

Het lijkt wel alsof die prikken steeds meer pijn doen naarmate je je beter kunt herinneren hoe het ook al weer voelde. De eerste hepatitis B vaccinatie was geheel pijnloos – de derde deed behoorlijk pijn. De eerste bloedprik was ook weinig bijzonders, maar die tweede, die stak!

Wellicht moet men hier maar eens een onderzoekje naar doen? ‘t Is vast één of ander psychologisch copingmechanisme.

Korte samenvatting van de afgelopen tijd

GRRRRRR is er wééééé’r een hele post weg als ik hem heb getypt. BAH.

In elk geval, nee, ik was de laatste tijd niet bijzonder actief, maar dat valt te wijten aan een druk bijbaantje en weinig echt leuke situaties. Ik kan natuurlijk constant over hetzelfde blijven klagen maar dan wordt het wel héél herhalend, nietwaar?

Dus. Ik heb inmiddels drie blokken sinds de laatste blogpost achter de rug en gelukkig allemaal goed afgesloten. Nu hebben we een blok medische ethiek. Op zich best grappig maar zoals de posts die hierna komen laten zien, ook niet écht het.

Gezegende kerstdagen & de beste wensen voor het nieuwe jaar!

Mijn tentamen van afgelopen maandag ging wel redelijk – zoals gewoonlijk weer eens 11 fout op de 50 dus dat wordt een 7,1 en met een beetje geluk wéér een 7,9 (er zitten weer net zoveel fouten in het antwoordenmodel als eerst, dus ik vermoed dat mijn cijfer ook wel weer omhoog gaat).
Maar goed, inmiddels ben ik gewend aan het geen 8′en en en 9′ens halen, dus zo’n ramp is het niet.

In elk geval – kerstwens en nieuwjaarswens! Ik wil wedden dat alle geneeskundestudenten hun vakantie érg kunnen waarderen – hoewel de studie dan niet bijzonder zwaar is, is het wél veel en kun je eigenlijk nooit eens ongestoord lui doen. Niet dat ik het dan laat, maar loos internetten is toch héél wat leuker wanneer je niet moet leren.

Dus ja, vanaf 22 december 13:30 tot en met 5 januari 11:00 heb ik kerstvakantie – en ik geniet er met volle teugen van.

Ik hoop dat jullie vakantie ook zo leuk wordt! .

Twee brandende vragen…

1. Hoe kan het dat je tijdens een scopie gewoon kunt ademen? Want je zou toch verwachten dat het strotklepje dan dichtgaat?

2. Wat gebeurt er als je je spieren zodanig traint dat je lenig wordt? Dus dat je bijv. met gestrekte knieën de grond aan kunt raken of nog ‘dieper’ kunt doorzakken in die strek? Worden de actine/myosine filamenten dan gewoon verder uit elkaar getrokken? Maar daar zit toch een limiet aan? Hoe zit het dan met slangenmensen?

Twee van die vraagjes die je natuurlijk pas bedenkt wanneer je geen les meer krijgt van de docenten die hier veel van af weten…

Waarom zetten ze niet gewoon de e-mail adressen van die docenten online?

Voor het geval jullie je al zorgen begonnen te maken…

nee, jullie geliefde LC is niet geveld door één of ander virus – nouja, eigenlijk wel. Dit virus is namelijk het NaNoWriMo virus. Ik doe dit jaar voor de derde keer mee (afgelopen twee keer ook gewonnen, uiteraard) en ja, daar gaat nu eenmaal wat tijd in zitten…

Voor de nieuwsgierigen echter een korte samenvatting van m’n week:

• Gezondheidsbevordering kan érg leuk zijn als je het van een goede docent krijgt!
• Heb mijn eerste ‘vieze’ anatomie practicum gehad – de longen. Bleh, wat is dat SMERIG
• 3,5 uur wachten op een college van 30 minuten. Hadden ze dat niet ietsje eerder kunnen melden?

Hebben ze dan alleen maar ‘vieze’ ezelsbruggetjes?

Pietje Ligt Graag Bovenop Marietje (spieren geïnnerveerd door de nervus obturatorius), Some Lovers Try Positions That They Cannot Handle (alle handwortelbotjes, Scaphoideum, Lunatum, Triquetrum, Pisiforme, Trapezium, Trapezoidum, Capitatum, Hamatum) – waar gaat dit heen?

Lelijke layout, he?

Ja, hij is lelijk en ik vind hem echt niet mooi, maar dit is min of meer de enige layout die mijn mooie geordende categorieën goed weergeeft, dus dan moet ik er maar aan geloven. Waarom mag je bij wordpress.com niet de stylesheet aanpassen? Brrr!

Zo. Nog een geneeskundeblog.

Tegenwoordig is bloggen helemaal in, iedereen doet het, iedereen maakt over alles wat hem lief (of juist niet) is een blog. Ook ik behoor tot die groep mensen die het nodig vindt om de volledige internetpopulatie deelgenoot te maken van mijn belevenissen, en dus heb ik een blog waar ik ook zeer regelmatig op post.

Helaas hebben de dingen die je post ook zo zijn weerslag op lezers – je kunt niet alles posten, zoals ik al gauw ontdekte. Inmiddels voel ik niet meer zo de neiging om bepaalde websites af te zeiken en heb ik nu al tijden een normaal weblog waar ik normale dingen op zet en bijna nooit iemand beledig.

Maar nu is er een nieuwe periode in m’n leven aangebroken: Ik ga geneeskunde studeren. Een nieuwe omgeving, nieuwe docenten en nieuwe medestudenten – en dus een nieuw onderwerp om over te bloggen. Geloof me, dit gaat een ontzettend zeikblog worden, dus als je daar niet tegen kunt, kun je beter een ander geneeskundeblog opzoeken. Ik zal mettertijd wel gaan linken naar mede-bloggers dus stof tot lezen genoeg. Desondanks zal ik naast de zeikposts ook de leuke dingen vertellen, zoals een goed blog betaamd. Ik licht de belangrijke dingen uit mijn belevenissen in de hoop dat men er wat aan heeft – oftewel, om mijn hart te luchten en geheel anoniem alles te zeggen wat ik wil. Anonimiteit is op zijn tijd ook wel fijn…

In elk geval, de titel. Geneeskundeblog en geneeskundestudent.nl waren allebei al bezet, tja, je moet toch vooruit denken in deze tijd, en toen verscheen deze titel in mijn hoofd. Pathologic basis of disease. Het is het mooiste en dikste boek wat ik bezit: een enorm boek met een harde kaft met allerlei ‘vieze’ plaatjes van diverse ziekten. Hyperinteressant maar niet altijd even leuk om te bekijken. Wie kijkt er nu graag naar gezwellen van huidlagen? Waarom het toch zo’n mooi boek is? De titel, de kaft, de algehele opmaak en de omgang maken het tot een indrukwekkend geheel. Het hele idee – een bureau vol met te dikke boeken, en dan zó’n dikke pil erbij…

Of dit blog ook ooit zo zal worden, indrukwekkend, misschien niet altijd even leuk maar wel interessant, valt nog te bezien. Ik weet in elk geval waar ik heen wil… .

Nog even een toelichting op de categorieën: PBOD is gewoon de afkorting van de titel van dit blog. In die categorie zul je alle blog-gerelateerde posts en andere dingen die nergens bij kunnen vinden. Alle posts onder Pathologie zijn de zeikposts en alle posts onder ‘Immunologie’ zijn de positieve posts. Vanwaar immunologie? Ik kan nergens het tegenovergestelde van pathologie vinden (dus studie van gezonde weefsels / leer van het niet-lijden) en eigenlijk moeten de positieve ervaringen je immuun maken voor de negatieve – natuurlijk zijn ze dan niet leuk, maar je weet in elk geval waar je het voor doet. Dus.

Succes met lezen.