Een ‘practicum’ met als huiswerkopdracht 23 vragen over de literatuur (4 a4tjes) die we moesten voorbereiden. Het practicum: het bespreken van die 23 vragen (die dus al letterlijk terug te vinden waren in de literatuur), bespreking van moleculaire/DNA basis van het ziektebeeld en de diagnostiek (die we ook allang wisten) en nog wat casuïstiek die eigenlijk nergens goed voor was omdat het ook al in de literatuur stond.

Was hun inspiratie op ofzo? Inclusief vertragingen 6 uur verspild aan een nutteloos ‘practicum’.  Hier word ik nu écht depressief van.

Dat is eigenlijk het enige wat ik kan zeggen. Afschuwelijk saaie leerstof die nergens op slaat, belachelijke colleges en een kuttentamen waar werd gevraagd naar ‘hoeveel uur mag een kind per dag tv kijken volgens richtlijnblablabla’. Ik vraag me echt af wat ik hier nog doe. Toen ik geneeskunde ging studeren dacht ik dat ik een academische opleiding zou krijgen. Ik keek vol verwondering omhoog naar het gebouw van onze faculteit, de laboratoria die je van buiten af kan zien, in de verwachting dat ik nu een echte wetenschapper zou worden – ja, arts, maar met een stevige biomedische bodem. Academicus dus, maar wel eentje die ook nog eens dokter zou worden.

Nu loop ik er maar zo gauw mogelijk voorbij en probeer ik de nog altijd aanwezige verlangens naar onderzoek en exactheid maar te smoren. Mijn pogingen om te regelen dat ik mag helpen bij onderzoek stuiten op blikken van ongeloof, ‘dus het is niet voor je stage’ – en eigenlijk voel ik er weinig voor om me er toe te zetten om het nog voor elkaar te krijgen. Zoveel tegenwerking! Je hoeft toch niet hoogbegaafd te zijn om gewoon onderzoek te willen doen?

En toch ga ik door. Ik wil gewoon arts worden. Ik weet gewoon dat het mijn ding is door de paar stages die ik heb gehad – patiëntencontact is gewoon het einde en volgens mij is het beroep van arts het enige beroep waarin ik me niet hopeloos ga vervelen.

Maar het is gewoon zo ontzettend frustrerend. Behalve in de eerste periode eigenlijk geen basale wetenschappen. Er is zoveel te leren! We weten nog maar zo weinig! Er zijn zoveel interessante moleculaire en cellulaire mechanismen! Het kan toch niet dat ik heel de periode met moeite mijn boeken open doe en pas lekker in de leerstof kom wanneer we twee bladzijden uit Essential Cell Biology moeten leren?

Ik had gewoon biomedische wetenschappen moeten doen, dat weet ik nu ook wel. Maar daar wordt je geen arts mee… Ik vind het gewoon zó jammer dat de artsenopleiding zo iets saais en onwetenschappelijks is geworden. Ik dacht dat geneeskunde een moeilijke studie was omdat je én preklinische én klinische vakken moest leren. Nu weet ik wel beter. Geneeskunde is moeilijk omdat het je soms al je zelfbeheersing kost om niet te gaan gillen tegen een practicumbegeleider die in plaats van practicum te leiden gaat praten over ’scharrels’ et cetera. Geneeskunde is moeilijk omdat het een eindeloze oefening in geduld is wanneer je de gezondheidsraad moet naspelen in een practicum.

Geneeskunde is gewoon een ontzettend mooi vak – maar een afschuwelijke studie. Nog maar 4 jaar te gaan… *zucht*

Een simpele test.

1) Hoe licht is het in de collegezaal?
A) Heel licht
B) normaal
C) pikkedonker

2) Waarover gaat het college?
A) Herhaling van oude stof
B) Iets nieuws
C) Iets dat je al hebt gelezen

3) Wie geeft er college?
A) Een jonge vrouw
B) Een jonge man
C) Een oude professor (geslacht maakt niet uit)

4) Wat voor powerpoint is het?
A) Alleen maar plaatjes (oftewel, uitleg nodig)
B) Voornamelijk tekst (als in, alles is direct duidelijk)
C) Zowel plaatjes als tekst

De puntenverdeling:

1A: Y, 1B: X, 1C: Z

2A: Z, 2B: Y, 2C: X

3A: Z, 3B: X, 3C: Y

4A: Y, 4B: Z, 4C: X

Categorieën:

X: 50% kans om in slaap te vallen, 50% om wakker te blijven. Bepaal of je wilt blijven aan hoeveel zin je hebt. (Ik blijf dan meestal, en val dan alsnog in slaap.)

Y: 20% kans om in slaap te vallen. Deze colleges zijn vaak het blijven waard, erg interessant en onvergetelijk. Je blijft waarschijnlijk wakker omdat de docent goed kan vertellen en je lekker ‘mee’ kan denken, ipv alles al van de dia’s te weten.

Z: 100% kans om in slaap te vallen. De docente hakkelt en stottert, leest alles van haar te duidelijke dia’s af (je moet niet alles al neerzetten, dan is het niet meer nuttig om te komen) en omdat het zo donker is, kan niemand je aanstoten omdat je weggedoezeld bent. Tel daarbij het feit op dat het om bekende stof gaat – recept voor wegdromen…

Oftewel, ik val de laatste tijd nogal vaak in slaap tijdens colleges. Nee, dat komt niet omdat ik te weinig slaap.

Waarom moeten vragen altijd hardop worden op gelezen alvorens ze te bespreken? We hebben toch ogen in ons hoofd? We lezen toch niet zó langzaam dat voorlezen sneller gaat?

Ik voel me altijd zo’n kleuter als er weer eens een half A4tje voorgelezen moet worden…

Nu heb ik het natuurlijk wel behoorlijk druk, maar ik heb ook weinig te klagen. Dit blok is namelijk gewoonweg superinteressant en op een saai praatpracticum na, heb ik me niet verveeld. Dat practicum was overigens wel superstom – je gaat toch niet de powerpoint uitdelen en als leerstof opgeven als die in het practicum aan bod komt? Dat was dus een hele lange zit, twee uur lang.

Ik snap het nut er niet van. Eerst was het nog wel leuk, gewoon wat loze onzin op papier schrijven en ‘klaar’. Nu heb ik echter géén idee wat ik op moet schrijven.

Beschrijf aan de hand van een concrete situatie hoe jij je ontwikkelt in je rol als arts. Ga in op jouw persoonlijke eigenschappen die aansluiten bij jouw beeld van een goede arts

Eh… ja. Heeeeeelp? Ik heb nog helemaal niets meegemaakt waarin je kunt zien hoe ik me ontwikkel als arts. Dus waarschijnlijk verzin ik gewoon iets onzinnigs en analyseer ik dat – maar kom op, wat is het NUT ervan? Dit is geen schrijversopleiding of iets dergelijks…

Ja, natuurlijk hebben wij ook een stage – onze universiteit zou eens onderdoen voor de andere universiteiten – en dus mag ik binnenkort 4 weekjes 36 uur in de week stage lopen. Leuk.

Ik kijk er op zich wel naar uit – eindelijk patiëntencontact! Eindelijk kijken of ik het echt wel leuk vindt – anderzijds kijk ik er ook tegenop: wat als blijkt dat ik het afschuwelijk vind? Dan zal ik toch echt moeten wisselen van studie denk ik… (terwijl ik me al heb heringeschreven, eigenlijk niet zo slim, maar goed ).

Mijn prikkentotaal staat nu op 5. 3x een intramusculaire prik tegen de hepatitis B en nu twee keer een bloedprik (één keer leeronderzoek en één keer voor de titer (bepaling of je wel genoeg antistoffen tegen hepatitis hebt aangemaakt).

Het lijkt wel alsof die prikken steeds meer pijn doen naarmate je je beter kunt herinneren hoe het ook al weer voelde. De eerste hepatitis B vaccinatie was geheel pijnloos – de derde deed behoorlijk pijn. De eerste bloedprik was ook weinig bijzonders, maar die tweede, die stak!

Wellicht moet men hier maar eens een onderzoekje naar doen? ‘t Is vast één of ander psychologisch copingmechanisme.

Voorbereiding:
Dit artikel lezen en samenvatten.

Practicum:
Het schema uit dit artikel ‘vertalen’ naar het Nederlands en invullen.
Praten over de arts-patiëntrelatie: tot welk model ben jij het meest geneigd?
Twee casus bekijken en bepalen wat je zou doen en onder welk model het valt. Lijkt dit op het model waartoe jij het meest geneigd bent?
Samenvatting ‘wat we hebben geleerd’

Duur: 2 uur

AKA: TWEE UUR VERVELING!!!! Kom op zeg, dit kun je zelf ook wel bedenken. Laat ons desnoods deze opdracht thuis maken en via blackboard inleveren, niet op zo’n oersaaaie manier… Iedereen vindt het saai maar iedereen doet maar alsof het superleuk is – zometeen krijg je nog een onvoldoende aftekening en dat willen we ook niet. Maar wát moeten we hier nu van leren? Laat ons studeren voor het tentamen of laat ons praktische vaardigheden trainen: hier heb je niets aan – behalve dan dat je er geduld en doen-alsof-je-iets-interessant-vindt van leert. Echt, serieus, belachelijk! Alsof we twee zijn!

GRRRRRR is er wééééé’r een hele post weg als ik hem heb getypt. BAH.

In elk geval, nee, ik was de laatste tijd niet bijzonder actief, maar dat valt te wijten aan een druk bijbaantje en weinig echt leuke situaties. Ik kan natuurlijk constant over hetzelfde blijven klagen maar dan wordt het wel héél herhalend, nietwaar?

Dus. Ik heb inmiddels drie blokken sinds de laatste blogpost achter de rug en gelukkig allemaal goed afgesloten. Nu hebben we een blok medische ethiek. Op zich best grappig maar zoals de posts die hierna komen laten zien, ook niet écht het.