COO?

Als er iets is wat ik niet snap, is het de term ‘COO’, ‘computerondersteund onderwijs’. Een powerpoint bij histologie of anatomie is ‘COO’, maar je hebt ook van die loze programma’tjes waarbij je met schuifjes schuift en getalletjes kloot – én natuurlijk de zelfgebrouwen ‘zó-leert-men-béter’ websites.

En over die laatste wil ik het hebben. Ik kan namelijk écht niet leren vanaf een computerbeeldscherm. Één, het is op internet dus ik word sneller afgeleid, twee: ik ga toch zeker geen samenvattingen maken vanaf een beeldscherm? In ons fysiologieboek staat alles ook heel duidelijk, waarom geven ze ons niet gewoon dáár wat bladzijden van op?

Maar nee, wij moeten aankloten met stomme computerprogramma’s en toestanden – moet ik zeker zelf de bladzijden uitprinten als ik wil strepen. Wat een grandioze onzin – geef mij maar gewoon een boek.

Anatomische correctheid

Zijn er meer mensen die het idee hadden dat de longen helemaal tot onder aan de ribben doorliepen? Tenminste, dat het tot aan de meest caudale rij ribben liep. Dat idee had ik namelijk dus wel, en dat is er pas uitgekomen door vele anatomiepractica .

Het is nog steeds een hele eyeopener om me te realiseren dat er meer organen in de borstkas zitten behalve het hart en de longen – zo zit een groot stuk lever er, bijna alle nieren, de maag ligt er ook gezellig bij, enz.

Ik geniet dus ook altijd van die anatomiepractica – echt geniaal om te zien hoe mooi alles in elkaar past!

Zijn er meer mensen die een totaal verkeerd beeld van iets bleken te hebben?

Leren communiceren

Genoeg geklaagd over de onexactheid van mijn opleiding (tot zover, in elk geval ) – nu ook eens een post over een onderwerp dat wél in de spotlights staat: communicatie!

De arts-patiënt communicatie is tenslotte van levensbelang voor de patiënt en zijn behandeling. Het begint met het ‘gesprek’ – de anamnese, waarin de patiënt de gelegenheid krijgt om te vertellen wat zijn klacht is, en de arts zich een beeld kan vormen van wat er mis is. Hier komt een heel scala van gesprekstechnieken bij kijken: enerzijds wil je zoveel mogelijk te weten komen over de ‘ziekte’, anderzijds wil je de patiënt ook niet uit het oog verliezen, want als die zich niet gehoord voelt, schiet je nog niets op.

Stel dat iemand heel erg bang is dat hij/zij kanker heeft, en jij geeft hem niet de gelegenheid om dat te vertellen, dan kan het zijn dat die persoon bezorgd blijft (want jij kon er niet specifiek op ingaan). Of stel dat een patiënt eigenlijk een andere, meer gevoelige klacht heeft, en jij geeft die persoon niet het idee dat hij jou kan vertrouwen, dan schiet hij er dus nog niets mee op. En jij ook niet, want die patiënt kan blijven terugkomen.

Er moeten dus allerlei vaardigheden worden geleerd: systematisch uitvragen, leren kijken naar (non)verbale signalen en daar adequaat op reageren, een hulpvraag uitvragen zonder dat het ‘raar’ lijkt, enzovoorts. Dat doen we in de communicatie practica die de afgelopen paar weken één keer per week 2 uur waren.

In deze practica oefenen we op elkaar (de ene persoon speelt arts, de andere persoon speelt patiënt) en soms met simulatiepatiënten. Afgelopen keer was ik de eerste die het ging doen, en het is op zich best spannend, maar goed. Patiënten zijn helemaal niet eng.

Het enige wat ik wel lastig vind, is dat je aan zoveel moet denken. Je moet een hele waslijst vragen stellen, je moet op de patiënt letten qua lichaamstaal, ingaan op wat hij zegt – én je hebt maar tien minuten! Maar goed, daar zijn die practica dus voor, om te oefenen.

Wat zijn jullie ervaringen met communicatiepractica?

Ditjes en datjes van de afgelopen tijd

• Het verschil tussen het sympatische en parasympatische zenuwstelsel ligt oa in de organisatie ervan en in de neurotransmitters
• Gladde spieren hebben een ander mechanisme dat voor contractie zorgt
• Bij een  chronisch te hoog glucose gehalte treedt er in wezen ‘karamelisatie’ op – glucose reageert met oa lipiden tot AGE’s die allerlei schade veroorzaken
• Het blok dat ik nu heb, gaat ook over Circulatie .
• Luisteren met een stethoscoop is geniaal!
• Bloeddruk opmeten is moeilijk! Ik laat dat manchet constant te snel leeglopen…
• Blijkbaar kom ik heel zenuwachtig over tijdens gesprekken, terwijl ik het niet ben… Hm, moet toch iets aan te doen zijn?
• Farmacologie is supergeniaal! En het uitschrijven van een recept is nog heel wat moeilijker dan je zou denken…

Jajaja, eigenlijk ben ik jullie een échte blogpost verschuldigd, dus die zal binnenkort ook wel komen. Tot zover in elk geval een kleine indruk van wat ik zoal heb gedaan .

Weer een geslaagd practicum!

Na helemaal verlekkerd te zijn door vrienden die biomedische wetenschappen studeren, was ik érg blij dat we eindelijk eens een verdunningsreeks moesten maken bij een practicum.

En toen was opeens de rest van de post verdwenen die ik al had getypt :@ Later meer dus.

*zucht*

De Roosevelt Academy / University College Utrecht moeten echt meer aan voorlichting doen! Serieus, als ik had GEWETEN dat die een pre-med track aanboden waarbij je ook nog ‘alfa’ vakken kon doen – doordat er alleen maar alfa-mensen solliciteerden (van bij mij uit de klas), ging ik er min of meer vanuit dat het niet voor exacte dingen was… Echt, ik kwijl als ik naar die webpagina’s kijk.

Gewoon biomedische wetenschappen gecombineerd met een lading aan keuzevakken… *zwijmel*

Natuurlijk, met zo’n pre-med bachelor kun je nog niets, maar je kunt oa proberen om toegelaten te worden tot SUMMA – een masteropleiding die leidt tot een artsendiploma én een onderzoekersdiploma. En natuurlijk heb je als stomme LC geen enkele kans – een bachelor geneeskunde geeft namelijk geen toegang.

En lekker dan. Moet ik nu overstappen naar biomedisch? Ik zit hier in elk geval al wel op een geneeskunde opleiding… Maar mijn ingewanden knijpen zich toch samen als ik denk aan what could have been, had I known…

Dutch, please?

De proteïnen die het voedsel digesteren… Humane experimenten die gerandomiseerd zijn… Fibreus kraakbeen…

Zitten we nu op een Nederlandse universiteit of niet?

Docenten, jullie moeten een keuze maken. Óf jullie praten Nederlands, CORRECT Nederlands, óf jullie praten Engels (CORRECT Engels). Een mengsel van beide klinkt wellicht zéér intelligent, maar is het niet.

Ik snap zelf niet wat er zo moeilijk aan is. Natuurlijk, de meeste literatuur boeken zijn in het Engels geschreven, maar dat weerhoudt jullie er toch niet van om de Nederlandse termen op te zoeken?

Het is vooral grappig wanneer je combinaties krijgt in de vorm van ‘het humane experiment” – oké, nu gelden er voor experimenten met menselijke proefpersonen speciale regels zodat het niet té inhumaan kan worden – maar toch. Het idee erachter…

Er is hoop…

Een nieuw semester betekent een nieuwe leergroep – maar ook een nieuwe semestercoördinator en nieuwe cursusblokken. YEAH!

De semestercoördinator lijkt me echt een geniale man. Hij raadde ons aan om de patiënt nooit uit het oog te verliezen – dat het ook gewoon een normaal mens is, en dat het dus heel goed is om je in die persoon te verdiepen. Vooral nu we nog niet op de uitvoering (behandeling, gesprekken) hoeven te letten, raadde hij ons aan om bijv. in de patiëntcolleges meer te vragen hoe iemand z’n ziekte nou beleefde. Over de klinische aspecten & de pathofysiologische aspecten kunnen we later nog meer dan genoeg leren – maar nu kunnen we ons nog volledig concentreren op de mens achter de patiënt. (overigens moet je dat later ook wel doen, maar het is dan toch lastiger, omdat je zelf constant bang bent dat je iets fout doet). Dus ja – de hele manier waarop hij sprak liet echt iets van wijsheid zien.

Het aanstaande cursusblok zal over de instandhouding van het fysiologisch evenwicht gaan en ik heb er nu al zin in! We hebben vandaag de eerste colleges gehad en ze waren erg interessant. Nouja, alleen de eerste dan – dat was van een intensivist die ons lekker probeerde te maken voor zijn vak (inclusief ‘vieze plaatjes’ van vleesetende bacteriën…). Het tweede college was allemaal herhaling, maar het voelt soms best goed om iets al te weten.

De nieuwe leergroep bevalt me tot nu toe ook wel – maar goed, ik heb ze nog maar één keer ontmoet, dus de tijd zal het leren of ik nu éindelijk in een groep met gemotiveerde mensen terechtgekomen ben!

Ik heb er in elk geval weer helemaal zin in. Dit blok wordt erg druk en moeilijk (schijnt) maar toch heb ik er zin in. YEAH!

Resultaten onderzoeksweek

Wetenschappelijk onderzoek saai? WAAROM?!

We zijn begonnen aan twee weken hard werken – het blok ‘leeronderzoek’ is namelijk begonnen!

Gedurende de eerdere blokken hebben we allerlei gegevens over onszelf verzameld – oa lengte, gewicht, BMI, bloeddruk – allemaal van die dingen die je leert te meten. Ook kon je vrijwillig bloed laten prikken zodat daar nog aanvullende bepalingen uit konden worden gedaan om alles wat aan te vullen. We  / de mensen die het bloedonderzoek deden hebben al die gegevens ingevoerd en daar is een mooie spss database van gemaakt, waar we nu statistisch onderzoek op gaan doen. Aan de hand van deze database leren we dus hoe we een eenvoudig onderzoek op moeten zetten (welke stappen enz), hoe we statistische analyses uit moeten voeren & de achtergrond daarvan – én misschien ‘ontdekken’ we wel iets leuks.

En het is LEUK!!!! We hebben al een paar college’s gehad – 3 statistiekcolleges, waarbij we allerlei interessante principes leren mbt statistiek en het valideren van uitspraken – en morgen is het laatste college. Het is echt supergeniaal – die man kan érg goed uitleggen en nu snap ik ein-de-lijk de t-toets. (ik kon hem altijd wel uitvoeren, maar ik snapte niet echt wat hij nou inhield zeg maar – ik wist alleen dat die waarde onder de 0.05 moest zitten, maar wáárom…). Ook leren we dus werken met SPSS, wat écht vet is. Het is eigenlijk een soort superuitgebreide Excel met allerlei leuke functies en knopjes. Het afgelopen practicum was echt een soortement van openbaring – je kunt zóveel leuks doen met statistieken…

En het onderzoek zelf is ook gewoon geniaal. We gaan gewoon misschien wel iets nieuws ontdekken – tenminste, wat het resultaat ook is, het is wél een resultaat en we kunnen dan dus wél een wetenschappelijk/statistisch onderbouwde uitspraak doen over IETS! Die zekere spanning, zo van ‘krijgen we wat we willen’ en ‘wat krijgen we überhaupt? ‘Hoe krijgen we het?’ maakt het gewoon supergeniaal.

Waarom zou dit saai zijn? Dat snap ik dus echt niet. Ik bedoel – in die college’s krijg je gewoon de gereedschappen om zelf onderzoek mee te doen, om zelf dus dingen te ontdekken – EN die ‘gereedschappen’ zijn tegelijkertijd ook de basis voor veel dingen in wetenschappelijke artikelen, dus die snap je dan ook ein-de-lijk. Wat er dan saai aan is, is mij een raadsel…

Ja, mensen, dit blog is de enige plek waar ik er zo ontzettend lyrisch over kan zijn – hoewel IK er met volle teugen van geniet, denken véél andere mensen daar toch anders over. Ik zou graag eens een steekproef willen houden, maar tot nu toe vindt iedereen uit mijn leergroep het niets, de twee personen die ik van buiten de leergroep ken, vinden het niets – dus dat is eigenlijk 100% die het niet leuk vindt. Waarom snap ik niet, maar ja . Helaas moeten we dus in groepen werken – nieuwe groepen – en mijn groepsgenoten vinden het allemaal saai.

Dat is dus niet echt het je van hét – als je ook maar een beetje enthousiast doet, word je raar aangekeken en uiteindelijk word je daar ook niet blijer op, dus je beperkt jezelf tot neutrale uitdrukkingen als ‘mwoah, ik vind het niet zo’n probleem’ – maar kom op, kunnen ze die groepjes dan niet indelen naar motivatie ofzo?

Ik werk graag samen op ‘niveau’, als in, gewoon samen diepgaand overleggen wat we gaan doen, samen beslissen welk onderwerp, samen die analyses uitvoeren en elkaar helpen zonder dat je het idee hebt dat die persoon echt niet snapt wat hij doet [/omdat hij de college's niet heeft gevolgd] en je dus het gevoel hebt alsof je tegen een kleuter praat. Maar nu kan dat dus niet, omdat men niet meer wil doen dan het absolute minumum – en ik probeer hen wel aan te zetten maar het lukt niet ‘echt’. Alhoewel, nu men inziet dat je toch écht iets moet doen, wil je een goed cijfer krijgen, is er wel wat beweging in gekomen, maar niet zoveel als ik had gezien .

Bleh. Ik bedoel – je denkt, ik ga geneeskunde studeren, men is gemotiveerd (gemotiveerd is niet hetzelfde als intelligent, of heel veel weten of heel veel kunnen of een vooropleiding hebben gedaan – gemotiveerd betekent dat je het leuk vindt en dat je je in wil zetten omdat het leuk is) – alleen tot nu toe heb ik nog maar weinig gemotiveerde mensen gezien.

Maar ja. Het is misschien maar goed dat ik nu in zo’n groep zit – tenslotte moet ik later ook met ‘dat soort mensen’ werken als arts (als collegae wellicht…) en ik moet er gewoon mee leren omgaan. Op zich is het voor mijzelf ook wel goed, flexibel leren zijn, mijn oordelen aan de kant schuiven, dingen vaak uitleggen (zo leer ik het zelf ook) – maar toch. Het is gewoon frustrerend.